ماه هرگز میدان مغناطیسی قوی نداشت؛ پس سنگ‌های آن چگونه مغناطیسی شده‌اند؟
ماه هرگز میدان مغناطیسی قوی نداشت؛ پس سنگ‌های آن چگونه مغناطیسی شده‌اند؟
ماموریت‌های آپولوی ناسا نمونه‌هایی از سنگ‌های ماه را برای مطالعه به زمین آوردند. در دهه‌های بعد، اطلاعات زیادی از آن سنگ‌ها به دست آمد؛ اما یک معما همچنان باقی مانده است: بسیاری از این نمونه‌های سنگی نشانه‌هایی از قرارگیری در معرض میدان‌های مغناطیسی قوی مشابه با میدان مغناطیسی زمین را نشان می‌دهند، در حالی که ماه امروزه چنین میدانی ندارد. پس این سنگ‌های ماه چگونه مغناطیسی شده‌اند؟
تلاش‌های زیادی برای توضیح سنگ‌های مغناطیسی ماه صورت گرفت. آخرین نظریه که از سوی دانشمندان MIT ارائه شده است، بیان می‌کند که برخورد سیارکی بزرگ به‌طور موقت باعث تقویت میدان مغناطیسی ضعیف ماه در دوران اولیه‌اش شد و این تغییر ناگهانی دقیقا در برخی از نمونه‌های سنگی ماه به ثبت رسیده است.
مشاهدات فضاپیماهای مدارگرد، به‌همراه نتایجی که اوایل امسال از مأموریت‌های چانگ‌ای ۵ و چانگ‌ای ۶ چین اعلام شد، عمدتاً با وجود دست‌کم یک میدان مغناطیسی ضعیف در ماهِ اولیه سازگار هستند؛ اما چنین میدانی از کجا آمده است؟
میدان‌های مغناطیسی معمولاً در اجرام سیاره‌ای در نتیجه‌ی فرآیندی به‌نام دینامو شکل می‌گیرند که درجریان آن، فلزات مذاب در هسته دراثر از دست‌رفتن تدریجی گرما، شروع به همرفت (جابه‌جایی گرمایی) می‌کنند. مشکل اینجاست که هسته‌ی کوچک ماه آغازین، گوشته‌ای داشت که دمای آن چندان پایین‌تر از هسته نبود؛ بنابراین، همرفت قابل‌توجهی در کار نبوده تا دینامویی قوی به‌وجود آورد.
