به گزارش بیکینگ، تیمی از محققین از دو دانشگاه ویرجینیا و تکنولوژی ویرجینیا، اخیرا پتانسیلهای نهفته در استعداد مارها را مشاهده کردهاند و از تحلیلهای محاسباتی برای شکستن پیچیدگیهای حرکت آنها استفاده کردهاند تا در آینده، پیشرفتهایی را در حرکت رباتها ایجاد کنند.
در مقالهای که در Fluids in Physics منتشر شد، این گروه تحقیقاتی، ابتدا دادههایی را از فیلمهای ویدئویی پرسرعتی که از مارهای درختی در حال پرواز گرفته شده بود را جمعآوری کردند، و آنها را به یک برنامه محاسباتی که برای تجزیه و تحلیل جزئیات حرکات آنها طراحی شده بود، دادند. مشخص شد مارها برای ایجاد موج در بدنشان از همان مکانیزم جریان هوایی استفاده میکنند که روزانه برای پرتاب فریزبی(دیسکهای پرنده) از آنها استفاده میشود. مارها جریانی با فشار بالا در زیر شکم خود ایجاد میکنند و این باعث ایجاد ناحیهای با فشار کم و نیروی مکش مانندی در پشت آنها میشود. این حالت باعث میشود تا لقب «پروازکننده» به این مارها تعلق گیرد.
هایبو دانگ، یکی از محققین در دانشگاه ویرجینیا و یکی از نویسندگان این مقاله در بیانیهای گفت: «موجهای افقی مارها، ساختارهای گردابی بزرگی را تولید میکنند، که شامل گردابههای لبه جلویی (LEV)، و گردابههای لبهی انتهایی(TEV) هستند. ایجاد و گسترش LEV در قسمت بالایی و پشتی سطح بدن مار نقش مهمی در بالا بردن و اوج گرفتن آنها دارد.»
یکی از یافتههای شگفتانگیز این بود که ترفند مارهای پرنده برای افزایش فاصله، زمانی که در هوا هستند، ایجاد تناوب و تکرار حرکتهای پهلو به پهلوی آنها است. به طور کلی، مارهایی مانند مار درختی بهشتی، زمانی که بین شاخه درختان پرواز میکنند یا روی زمین قرار دارند، در هر ثانیه بین یک یا دوبار پیچ و تاب میخورند، و این کار را معمولا برای فرار از دست شکارچیان انجام میدهند. به طور فرضی اگر آنها بتوانند این کار را سریعتر انجام دهند، ظاهرا این افزایش حرکات، آنها را از حالت تعادل خارج میکند و در نتیجه آیرودینامیک آنها کاهش مییابد.
۵۸۵۸
