لاک‌پشت غول‌پیکر فلوریانا پس از ۲۰۰ سال به زیستگاه اصلی خود بازگشت
لاک‌پشت غول‌پیکر فلوریانا پس از ۲۰۰ سال به زیستگاه اصلی خود بازگشت
پس از بیش از ۱۸۰ سال غیبت، لاک‌پشت‌های غول‌پیکر بار دیگر روی خاک جزیره فلوریانا در مجمع‌الجزایر گالاپاگوس قدم می‌زنند؛ رخدادی که دانشمندان آن را یکی از مهم‌ترین پروژه‌های احیای اکولوژیک در اقیانوس آرام می‌دانند.
زیرگونه‌ای به نام لاک‌پشت غول‌پیکر فلوریانا (Chelonoidis niger niger) که زمانی در این جزیره زندگی می‌کرد، در دهه ۱۸۴۰ میلادی به‌طور کامل از بین رفت. عامل اصلی انقراض آن، شکارچیان نهنگ بودند که در قرن ۱۹ هزاران لاک‌پشت را از جزایر آتشفشانی گالاپاگوس جمع‌آوری می‌کردند. این خزندگان بزرگ می‌توانستند ماه‌ها بدون غذا و آب زنده بمانند؛ درنتیجه ملوانان آنها را به‌عنوان «انبار غذای زنده» در کشتی‌هایشان نگه می‌داشتند تا در سفرهای طولانی شکار نهنگ از گوشتشان تغذیه کنند.
اکنون به‌گزارش گاردین، در اقدامی کم‌سابقه، ۱۵۸ لاک‌پشت جوان که از نوادگان همین زیرگونه هستند، به فلوریانا بازگردانده شده‌اند. این بازگشت بخشی از «پروژه بازسازی اکولوژیک فلوریانا»، طرحی مشترک میان اداره پارک ملی گالاپاگوس، چند سازمان حفاظتی و ساکنان محلی جزیره است که جمعیتی حدود ۱۶۰ نفر دارد.
نکته شگفت‌انگیز اینکه گرچه لاک‌پشت‌های فلوریانا در خود جزیره منقرض شدند، بخشی از میراث ژنتیکی آنها به شکلی غیرمنتظره در جزیره‌ای دیگر باقی ماند. در سال ۲۰۰۸، پژوهشگران در دامنه آتشفشان وُلف در شمال جزیره ایزابلا، به جمعیتی از لاک‌پشت‌های غول‌پیکر برخوردند که بررسی‌های ژنتیکی نشان داد برخی از آنها بخشی از تبار فلوریانا را در خود دارند.
عامل اصلی انقراض لاک‌پشت‌های فلوریانا، شکارچیان نهنگ قرن ۱۹ بودند
بیشتر آن لاک‌پشت‌ها ، مشابه جمعیت‌های دیگر ایزابلا، لاکی گنبدی‌شکل داشتند؛ اما برخی دارای لاکی زین‌مانند بودند که مشخصه لاک‌پشت‌های تکامل‌یافته در فلوریانا است. این تفاوت ظاهری به دلیل سازگاری با نوع پوشش گیاهی جزیره‌هاست: لاک‌پشت‌های زین‌پشت معمولاً در زیستگاه‌های خشک‌تر با گیاهان بلندتر زندگی می‌کنند و گردن بلندتر و لبه جلویی بالارفته لاک به آنها کمک می‌کند به شاخه‌ها و کاکتوس‌ها دسترسی پیدا کنند.
