به گزارش بیکینگ، مهم‌ترین تفاوت پرتاب سیزدهم با مأموریت‌های قبلی، حمل محموله واقعی بود. استارشیپ، قدرتمندترین سامانه موشکی جهان این بار ۲۰ ماهواره نسل جدید استارلینک را با خود حمل کرد و آن‌ها را طبق برنامه در فضا رها کرد. شش ماهواره نیز به دوربین‌ها و حسگرهایی مجهز بودند تا هنگام بازگشت استارشیپ، عملکرد سپر حرارتی و شرایط محیطی را ثبت کنند. این داده‌ها در طراحی نسل‌های بعدی فضاپیما اهمیت زیادی خواهند داشت.
روشن شدن موتور در فضا
یکی دیگر از اهداف اصلی مأموریت، روشن شدن دوباره یکی از موتورهای رپتور در فضا بود. این قابلیت برای انجام مأموریت‌های آینده به ماه و مریخ ضروری است. این آزمایش با موفقیت انجام شد و نشان داد استارشیپ می‌تواند پس از رسیدن به فضا، دوباره موتورهای خود را روشن کند و مسیر پروازش را تغییر دهد. چنین قابلیتی برای مانورهای مداری، سوخت‌گیری فضایی و سفرهای اعماق فضا اهمیت اساسی دارد.
مرحله بالایی استارشیپ پس از ورود دوباره به جو، کنترل خود را حفظ کرد و در اقیانوس هند فرودی نرم و تقریباً سالم انجام داد. اسپیس‌ایکس اعلام کرده این بهترین عملکرد مرحله بالایی در میان تمام پروازهای آزمایشی تاکنون بوده و حجم بزرگی از داده‌های مربوط به سپر حرارتی، کنترل آیرودینامیکی و مقاومت سازه جمع‌آوری شده است. البته این فضاپیما برای استفاده مجدد بازیابی نشد و هدف مأموریت نیز چنین چیزی نبود.
در مقابل، بوستر Super Heavy نتوانست مأموریت خود را کامل کند. هنگام بازگشت، تعداد کافی از موتورهای رپتور برای فرود روشن نشدند و بوستر به‌جای فرود کنترل‌شده، در خلیج مکزیک سقوط کرد. با وجود این، اسپیس‌ایکس اعلام کرده داده‌های به‌دست‌آمده از این بخش نیز برای رفع ایرادهای فنی در پروازهای آینده ارزشمند خواهد بود.
چرا این پرواز اهمیت دارد؟
پرواز سیزدهم نشان می‌دهد تمرکز اسپیس‌ایکس دیگر فقط اثبات امکان پرواز استارشیپ نیست. بلکه اکنون این شرکت در حال آزمایش قابلیت‌هایی است که برای مأموریت‌های واقعی به آن‌ها نیاز دارد. همین فناوری‌ها قرار است در آینده برای مأموریت‌های برنامه آرتمیس ناسا، گسترش شبکه استارلینک و در بلندمدت، سفرهای سرنشین‌دار به مریخ به کار گرفته شوند. البته تا رسیدن به یک سامانه کاملاً قابل استفاده مجدد، هنوز چالش‌های مهمی مانند بازیابی مطمئن بوستر و فرود زمینی مرحله بالایی باقی مانده است.
۵۸۵۸
