فراموشکاری می‌تواند دارای مزیت تکاملی باشد

فراموشکاری می‌تواند دارای مزیت تکاملی باشد

فراموشکاری بخش از زندگی روزمره‌ی ما را تشکیل می‌دهد. ممکن است وارد اتاقی شوید و فراموش کنید چرا به آنجا رفتید یا شاید شخصی در خیابان به شما سلام کند و نتوانید نام او را به خاطر بیاورید؛ اما چرا چیزها را فراموش می‌کنیم؟ این ویژگی می‌تواند نشانه‌ای از اختلال حافظه باشد یا مزایایی در آن نهفته است؟بر اساس یکی از اولین پژوهش‌ها، دلیل بروز فراموشکاری، ناپدید شدن خاطرات میانگین یک شخص است. این یافته حاصل تلاش‌های هرمان ابینگ‌هاوس، روانشناس آلمانی قرن نوزدهم بود که منحنی فراموشی او نشان می‌دهد چگونه اغلب افراد جزئیات اطلاعات جدید را با سرعت بالایی فراموش می‌کنند، اما این منحنی به‌مرور زمان شیب کمی پیدا می‌کند.فراموشکاری می‌تواند در خدمت اهداف کارکردی نیز باشد. مغز ما به‌صورت پیوسته با اطلاعات بمباران می‌شود. اگر قرار باشد تمام جزئیات را به خاطر داشته باشیم، به‌سختی می‌توانیم اطلاعات مهم را در ذهنمان نگه‌ داریم. یکی از روش‌های اجتناب از این مشکل، عدم توجه کافی است. اریک کندل، برنده‌ی جایزه نوبل نشان می‌دهد خاطرات زمانی شکل می‌گیرند که اتصال (سیناپس) بین سلول‌های مغز (نورون‌ها) تقویت شوند.توجه به چیزی می‌تواند اتصال‌های سیناپسی را تقویت و حافظه را پایدار کند. همین مکانیزم به ما امکان می‌دهد جزئیات غیرمرتبطی را که روزانه با آن‌ها روبه‌رو می‌شویم، فراموش کنیم؛ بنابراین اگرچه افراد نشانه‌های فزاینده‌ای از حواس‌پرتی را با افزایش سن و سال نشان می‌دهند و اختلال‌های مرتبط با حافظه مثل بیماری‌ آلزایمر هم به اختلال‌های توجه ربط دارند، همه نیاز داریم تمام جزئیات غیرمرتبط را برای ایجاد خاطرات فراموش کنیم.