به گزارش بیکینگ، این ماشین جنگی که نیروی دریایی امپراتوری ژاپن توسعه داد چنان کشتی عجیبی شد که وقتی نیروهای ایالات متحده و متحدانش بعد از تسلیم ژاپن به یکی از آنها نگاه کردند، حتی نمی دانستند که به چه چیزی نگاه می کنند یا هدف نظامی این ماشین عجیب و غریب چیست. ناو هواپیمابر زیرآبی I-400، زیردریایی که تا زمان ظهور زیردریایی های با قابلیت حمل موشک بالستیک که در طول جنگ سرد وارد خدمت شدند، بزرگترین زیردریایی توسعه یافته جهان بود، برای پشتیبانی از عملیات های مخفیانه اما مرگبار طراحی شده بود.
این کشتی خود تا حدودی یک شگفتی مهندسی بود، البته با برخی ایرادات شدید که مانع از عملیاتی شدنش می شد، و توسعه آن بسیار طولانی شد، به نحوی که نمی توانست تاثیری بر نتیجه جنگ داشته باشد. با این حال، خود این سلاح به‌عنوان اولین ناو هواپیمابر در نوع خود طراحی شده بود که می‌توانست هواپیماهای ضربتی را از روی اقیانوس به پرواز درآورده و سپس به سرعت به زیر آب برود تا از نگاه هر کشتی که قصد حمله به آن را داشت، مخفی بماند.
در حالی که ایالات متحده پروژه مخفی خود را برای پایان دادن به جنگ داشت، پروژه منهتن که اولین تسلیحات هسته ای را توسعه داد، هدف از توسعه ناو هواپیمابر زیرآبی I-400 این بود که برگ برنده ژاپن در دریا باشد، اما خوشبختانه هرگز به این پتانسیل نرسیده و هرگز تأثیری بر جنگ جهانی دوم نداشت. بیایید نگاهی عمیق تر به داستان پیچیده، جذاب و عجیب برنامه توسعه ناو هواپیمابر زیرآبی I-400 ساخت ژاپن بیندازیم.
ساخت اولین زیردریایی کلاس I-400 در اسکله ای در کوره، شهری در جزیره هونشو ژاپن، جایی که بخش قابل توجهی از کشتی سازی برای نیروی دریایی امپراتوری ژاپن صورت می گرفت، انجام شد. ساخت و ساز در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۳ با اولین I-400 آغاز شد. چهار کشتی دیگر نیز به شرح زیر در برنامه ساخت قرار گرفتند: با این حال، تنها سه فروند اول از این کشتی‌ها تکمیل شدند، و I-400 و I-401 در طول جنگ وارد سرویس شدند. با وجود تکمیل شدن تقریباً یک ماه قبل از پایان جنگ، I-402 هرگز وارد خدمت نشد. تا زمانی که یاماموتو در آوریل ۱۹۴۳ درگذشت، نیروی دریایی ژاپن همچنان به تلفات سنگین خود ادامه می داد و ایده این زیردریایی ها که قرار بود به شکلی جادویی مسیر جنگ را با فناوری بی سابقه شان تغییر دهند، بسیار بعید به نظر می رسید. در نتیجه، منابع مالی و نیرویی این پروژه به پروژه های دیگر منتقل گردید.
در نتیجه چالش‌های فزاینده نیروی دریایی ژاپن و منابع محدودی که روز به روز محدودتر می شد، در اواخر بهار ۱۹۴۳ تصمیم به کاهش اندازه ناوگان کلاس زیردریایی I-400 گرفته شد و اندازه ناوگان از ۱۸ فروند به تنها ۹ فروند کاهش یافت. بعداً، این برنامه کوچک‌تر شده و تنها پنج فروند باقی ماند که در هنگام پایان جنگ، یا ساخته شده، در حال خدمت بوده، یا در حال ساخت بودند، و نیروهای آمریکایی توانستند این برنامه زیردریایی عظیم و غیرمعمول را افشا کنند.
مشخصات کلی زیردریایی و قابلیت های هواپیمای ضربتی
با وجود اینکه زیردریایی‌های I-400 هرگز در ظرفیت قابل توجهی وارد خدمت نشدند، اما همچنان کشتی‌هایی انقلابی بودند که محدودیت‌های مهندسی دوران جنگ جهانی دوم را پشت سر گذاشتند. هر یک از این زیردریایی های عظیم بیش از ۱۱۹ متر طول داشته و بیش از ۵,۹۰۰ تن آب را جابجا می کردند. این کشتی ها از چهار موتور با قدرت ۲,۲۵۰ اسب بخاری استفاده می کردند که از قوی ترین موتورهایی بودند که تا به آن زمان وارد خدمت شده بودند. این موتورها به اندازه کافی کارآمد بودند که به I-400 اجازه می دادند تنها با یک محموله سوخت بیش از یک باربه دور جهان بچرخند.
هواپیماها نیز قابلیت های چشمگیری داشته و برای مطابقت با مشخصات مورد درخواست یاماموتو طراحی شده بودند. این هواپیماها بردی در حدود ۹۹۸ کیلومتر داشته و می‌توانستند به سرعت تا شده تا در آشیانه هواپیمای تعبیه شده در زیردریایی I-400 قرار بگیرند. این هواپیماها را می شد با شناورهایی که به طور جداگانه ذخیره می‌شدند یا بدون شناور، در صورتی که از هواپیماها برای عملیات کامیکازه استفاده می شد، به هوا پرتاب کرد.
در پایان، I-400 هرگز واقعاً دستاورد زیادی نداشت و مطمئناً به ابرناوی تبدیل نشد که ژاپن امیدش را داشت، اما طراحی جسورانه و ایده‌ای را نشان داد که ارتش‌های دیگر مطمئناً در سال‌های پس از پایان جنگ جهانی دوم به آن ها توجه کردند. با این حال، پیشرفت در برد هواپیما و ظهور موشک های کروز دوربرد اساساً ناو هواپیمابر زیر آبق را منسوخ می کرد.
۵۸۵۸
