تالار وایکینگ ها در منطقه روستایی هون، واقع در شمال دانمارک از زیر خاک بیرون کشیده شد. البته خود ساختمان از بین رفته؛ اما بقایای آن به‌جای مانده است. بر اساس برآورد موزه نوردیسکی، این سازه پیش از تخریب حدود ۴۰ متر طول و ۱۰ متر عرض داشت و بین ۱۰ تا ۱۲ پایه چوبی، سقف بزرگ آن را نگه می‌داشتند.
به‌گفته‌ی توماس رون نودسن، باستان‌شناس موزه نوردیسکی، این بزرگ‌ترین سازه کشف شده متعلق به عصر وایکینگ‌ها در یک دهه گذشته است: «هنوز عملیات حفاری به‌پایان نرسیده؛ اما همین حالا هم می‌توان گفت که ما تاکنون چیزی شبیه به این در استان نوردیولند ندیده بودیم».
تصویر هوایی از بقایای سازه
بنابر توضیحات او، این ساختمان نه تنها مکانی برای انجام امور روزمره؛ بلکه احتمالا یک محل گردهمایی برای برگزاری جلسات سیاسی سران وایکینگ‌ها نیز بوده است.
طراحی ساختمان، مشابه سازه‌های دوران سلطنت هارالد بلاتند یا هارالد دندان آبی (که در نام‌گذاری فناوری بلوتوث از اسم او اقتباس شده) است؛ کسی که در اواخر قرن دهم میلادی، حکمران دانمارک بود.
وایکینگ‌ها از اواخر قرن هشتم تا میانه قرن یازدهم میلادی، به نقاط مختلف اروپا سر زدند و هر جا که رفتند، ردپایی از خود باقی گذاشتند؛ از مقبره‌های برآمده و قایق‌مانند تا بقایای شمع‌های مومی که با خود حمل می‌کردند.
با توجه به عظمت و احتمالا کاربرد همگانی تالار کشف شده، نودسن و تیمش معتقدند که باید سازه‌های مشابهی در همین منطقه، زیر خاک مدفون باشد. البته همان‌طور که گفته شد، هنوز حفاری در جریان است.
علاوه بر پیشبرد عملیات حفاری، اعضای تیم قصد انجام عمرسنجی رادیوکربنی دارند تا تخمین تقریبی عمر سازه که بر اساس طراحی آن زده شده است، تایید شود.
۲۲۷۲۲۷
