به گزارش بیکینگ، پژوهشگران برای پیدا کردن پاسخ، صدای ۱۲۳ گونه پرنده را بررسی کردند. نتیجه نشان داد پرندگانی که جثه و دهانه منقار بزرگ‌تری دارند، معمولاً می‌توانند صداهای بلندتری تولید کنند.
این پژوهش همچنین دو گونه جدید را به جمع نامزدهای بلندترین پرنده جهان اضافه کرده است. البته پژوهشگران نمی‌گویند این دو گونه به‌طور قطعی رکورد جهانی را شکسته‌اند.
صدای پرنده‌ها تفاوت زیادی دارد
شدت صدای پرندگان در میان گونه‌های مختلف تفاوت زیادی دارد. در این پژوهش دو گونه زنگ‌مرغ گلوبرهنه (Bare-throated bellbird) و سریمای پا قرمز (Red-legged seriema) مورد توجه ویژه پژوهشگران قرار گرفتند.
صدای این دو پرنده در میان بلندترین صداهایی قرار گرفت که تاکنون در پرندگان اندازه‌گیری شده است. به همین دلیل، پژوهشگران آنها را نامزدهای جدید عنوان بلندترین صدای پرنده در جهان می‌دانند.
در این پژوهش شدت صدای پرنده‌ها در فاصله استاندارد یک متری از پرنده اندازه‌گیری شد.
اندازه بدن نقش مهمی دارد
یکی از واضح‌ترین نتایج پژوهش این بود که بین اندازه بدن و شدت صدا ارتباط وجود دارد. به زبان ساده، پرندگان بزرگ‌تر معمولاً می‌توانند صدای بلندتری تولید کنند.
این نتیجه چندان عجیب نیست. بدن بزرگ‌تر می‌تواند به معنی ماهیچه‌های بزرگ‌تر و توانایی بیشتر برای تولید فشار و انرژی مورد نیاز برای ایجاد صدا باشد.
اما اندازه بدن تنها عامل نیست. پژوهشگران دریافتند که عرض دهانه منقار نیز با شدت بیشتر صدا ارتباط دارد. پرندگانی که می‌توانند منقار خود را بیشتر باز کنند، معمولاً توانایی تولید صدای بلندتری دارند.
بنابراین اندازه بدن و شکل دستگاه تولید صدا در دهان پرنده، هر دو می‌توانند در شدت آواز نقش داشته باشند.
در این میان پژوهشگران فقط ویژگی‌های بدنی پرندگان را بررسی نکردند. آنها می‌خواستند بفهمند آیا محیط زندگی و رفتار اجتماعی پرنده هم روی بلندی صدای آن تأثیر دارد یا نه.
به این منظور سه عامل زیر در پژوهش مورد بررسی قرار گرفت.
- نوع حرکت و پرواز پرنده
- تراکم زیستگاه
- شیوه جفت‌یابی
پژوهشگران ابتدا تصور می‌کردند پرندگان بسیار پرسروصدا احتمالاً در جنگل‌های متراکم زندگی می‌کنند. در چنین محیطی، درختان دید پرنده‌ها را محدود می‌کنند و صدای بلند می‌تواند به ارتباط آنها کمک کند.
آنها همچنین فکر می‌کردند پرنده‌هایی که چند جفت دارند، ممکن است برای جذب جفت‌های بیشتر صدای بلندتری تولید کنند. اما سریمای پا قرمز با این فرضیه‌ها سازگار نیست.
این پرنده معمولاً در محیط‌های باز زندگی می‌کند و تک‌همسر است. بنابراین نه در جنگل متراکم زندگی می‌کند و نه برای جذب جفت به صدای بسیار بلند نیاز دارد. در نتیجه، دانشمندان هنوز نمی‌دانند دقیقاً چه فشارهای محیطی و تکاملی باعث شده‌اند این پرنده و بعضی گونه‌های دیگر چنین صداهای بلندی تولید کنند.
اندازه‌گیری شدت صدای پرنده‌ها سخت است
پژوهشگران می‌گویند یکی از دلایلی که درباره شدت صدای پرندگان اطلاعات زیادی نداریم، سخت بودن اندازه‌گیری آن در طبیعت است.
صدای یک پرنده با افزایش فاصله ضعیف‌تر ثبت می‌شود. بنابراین اگر فاصله پرنده تا دستگاه اندازه‌گیری در هر آزمایش متفاوت باشد، مقایسه گونه‌های مختلف دشوار خواهد شد.
پژوهشگران برای حل این مشکل از روش‌های استاندارد اندازه‌گیری استفاده کردند و شدت صدا را در فاصله یک متری مقایسه کردند.
آنها در مجموع داده‌های مربوط به ۱۲۳ گونه را جمع‌آوری کردند. این مجموعه داده به پژوهشگران اجازه داد برای نخستین بار ارتباط میان ویژگی‌های بدنی پرندگان و توانایی آنها در تولید صداهای بسیار بلند را در مقیاسی بزرگ‌تر بررسی کنند.
هنوز هم نمی‌توان با اطمینان گفت کدام پرنده بلندترین صدای جهان را دارد. دلیلش این است که نتیجه به روش اندازه‌گیری، فاصله از پرنده و نوع محاسبه شدت صدا بستگی دارد.
برای مثال زنگ‌مرغ سفید (White bellbird) در پژوهش سال ۲۰۱۹ به رکورد ۱۲۵ دسی‌بل رسید و رکورد آن در گینس ثبت شد. در یک روش دیگر برای محاسبه میانگین بیشترین شدت صدا، زنگ‌مرغ سفید به ۱۲۷ دسی‌بل رسید.
به همین دلیل، پژوهشگران این دو گونه جدید را رقیب عنوان بلندترین پرنده جهان می‌دانند، نه اینکه بگویند رکورد قبلی را به‌طور قطعی شکسته‌اند.
اکنون دو گونه جدید به «نامزدهای بلندترین صدای پرنده جهان» اضافه شده‌اند.
نتایج این پژوهش در مجله علمی Evolution منتشر شده است. پژوهشگران می‌گویند هنوز اطلاعات بسیار کمی درباره شدت صدای بیشتر گونه‌های پرندگان داریم. بنابراین احتمال دارد در آینده پرنده‌های دیگری هم پیدا شوند که در همین محدوده یا نزدیک به آن صدا تولید می‌کنند.
5858
