شکلک ساده‌ای که از ایموجی‌ها بسیار قدیمی‌تر است؛ داستان پیدایش :-)

امروز برای رساندن یک احساس ساده در پیام‌ها کافی است یکی از صدها ایموجی را انتخاب کنیم؛ اما سال‌ها پیش خبری از چهره‌های رنگارنگ، قلب‌ها و صدها نماد دیگر نبود. کاربران برای رساندن لحن و احساس، از همان نویسه‌های معمولی کیبورد کمک می‌گرفتند؛ مثل همین شکل ساده و آشنای :-).

داستان مشهور 🙂 به سال ۱۹۸۲ برمی‌گردد. اسکات فالمن، پژوهشگر علوم کامپیوتر در دانشگاه کارنگی ملون، این ترکیب را در یکی از تابلوهای پیام دیجیتال دانشگاه پیشنهاد کرد. او در پیامی کوتاه پیشنهاد داد از 🙂 برای مشخص‌کردن مطالب شوخی استفاده شود و برای پیام‌هایی که شوخی نیستند، 🙁 به کار برود. فالمن حتی پیشنهاد کرد شکلک را از بغل بخوانند تا معنای آن مشخص شود.

تابلوهای پیام کارنگی ملون در اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰ نوعی فضای اجتماعی آنلاین برای دانشجویان، استادان و کارکنان بودند. مشکل این بود که در ارتباط متنی، خبری از لحن صدا، حالت چهره و زبان بدن نبود. در نتیجه، شوخی یا کنایه گاهی جدی گرفته می‌شد و یک پیام طنزآمیز می‌توانست بحثی طولانی و کاملاً جدی به راه بیندازد.

نکته‌ی جالب این است که خود فالمن در آن زمان تصور نمی‌کرد ایده‌اش قرار است ماندگار شود. او بعدها نوشت که این پیام را در چند دقیقه آماده کرده بود و حتی نسخه‌ای از آن را برای خودش نگه نداشت. پیام اصلی سال‌ها از دسترس خارج بود تا اینکه در سال ۲۰۰۲، جست‌وجوی آرشیو نوارهای پشتیبان قدیمی دانشگاه سرانجام نسخه‌ی اصلی را پیدا کرد.

با اینکه امروز ممکن است 🙂 را در کنار ایموجی‌ها قرار دهیم، این دو از نظر فنی یکی نیستند. 🙂 یک «ایموشن» است؛ یعنی احساسی که با کنار هم قراردادن نویسه‌های معمولی ایجاد می‌شود. در مقابل، «ایموجی» نمادهای تصویری هستند که بعدها برای بیان احساسات، اشیا و مفاهیم به ارتباطات دیجیتال راه پیدا کردند.

کارنگی ملون استفاده‌ی فالمن از 🙂 و 🙁 را از نخستین نمونه‌های شناخته‌شده‌ی شکلک‌های اینترنتی می‌داند و آن‌ها را جد مستقیم شکلک‌های تصویری امروزی معرفی می‌کند. خود یونی‌کد نیز می‌گوید ایموجی‌ها در سال ۱۹۹۹ روی تلفن‌های همراه ژاپنی در دسترس قرار گرفتند؛ یعنی حدود ۱۷ سال پس از پیشنهاد معروف فالمن.