سیاره اورانوس ؛ ویژگی‌ها، قمرها، عجایب و هر آنچه باید بدانید

بخش زیادی از جو اورانوس را هیدروژن و هلیوم تشکیل می‌دهند و می‌توان ردپای کمی از متان را در آن پیدا کرد. در واقع رنگ سبز، آبی اورانوس حاصل وجود متان در جو این سیاره است. گرچه اورانوس دورترین سیاره‌ی منظومه‌ی شمسی نیست، سردترین جو را در میان این سیاره‌ها دارد. دلیل این مسئله هم گرمای داخلی اندک برای جبران گرمای خورشیدی است.

در سال ۲۰۲۱، پژوهشگرها شفق‌های قطبی زیبا را در جو فوقانی اورانوس رصد کردند. زیر جو فوقانی، دماها و فشارهای بالا، مولکول‌های متان را از هم می‌پاشند و کربن آزاد می‌کنند به این ترتیب شکلی کریستالی و نوعی باران الماس در اورانوس به وجود می‌آید.

۵ درصد از ترکیب جوی اورانوس را هیدروژن، ۱۵٫۲ درصد هلیوم و ۲٫۳ درصد آن را متان تشکیل می‌دهد. ساختار داخلی این سیاره شامل گوشته‌ای از یخ‌های آب، آمونیاک و متان و همچنین هسته‌ای از آهن و سیلیکات منیزیم است.

سیاره اورانوس به‌طور میانگین ۲٫۹ میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد که تقریبا ۲۰ برابر دورتر از فاصله‌ی زمین نسبت به خورشید است. یک سال اورانوسی برابر است با ۸۴ سال زمینی در حالی که یک روز اورانوس تنها ۱۷ ساعت زمینی به طول می‌انجامد.

اورانوس در زاویه‌ی ۹۸ درجه نسبت به محور مداری به دور خود می‌چرخد. این ویژگی اورانوس را به سیاره‌ای خاص تبدیل می‌کند که روی پهلو می‌چرخد. سیاره‌هایی مثل زمین، سیاره مریخ و زحل دارای انحراف مداری ۲۵ درجه هستند و سیاره‌های دیگر مثل مشتری و عطارد دارای انحراف اندک یا بدون انحراف هستند؛ اما اورانوس تنها سیاره‌‌ی منظومه‌ی شمسی است که روی پهلو می‌چرخد. رایج‌ترین توضیح برای این انحراف اورانوس این است که هنگام شکل‌گیری احتمالا با پیش‌سیاره‌ای هم‌اندازه با زمین برخورد کرده است. اگر چنین برخوردی رخ داده باشد قطعا مدار چرخش اورانوس را تغییر داده است.