سن جهان احتمالاً دو برابر تخمین‌های کنونی است

با این‌حال، پژوهش یادشده تنها تلاش برای توضیح سرخ‌گرایی بیشتر نور در فاصله‌های دوردست‌تر نیست. فریتز زویکی، ستاره‌شناس سوئیسی در سال ۱۹۲۹ نشان داد نور در مسافت‌های طولانی‌تر فضا، انرژی خود را از دست می‌دهد. انرژی کمتر به معنی فرکانس پائین‌تر و طول موج‌های بلندتر و تغییر طیف اجسام روشن و دور است. به عبارت دیگر، نور «خسته» می‌شود.

بااینکه زویکی بعدها به کشف مهمی رسید که معمای ماده تاریک را به‌وجود آورد، فرضیه‌ی نور خسته‌ی او مشکل‌دارتر از آن بود که بتواند نمره قبولی بگیرد و مدل جهان درحال انبساط را به‌عنوان نظریه‌ی اصلی باقی گذاشت.

گوپتا در پژوهش جدید نشان داد که ترکیبی از نظریه‌های نور خسته و انبساط کیهانی می‌تواند به حل برخی پرسش‌ها کمک کند. برای مثال چرا اولین اختروش‌ها و کهکشان‌ها ظاهرا چند میلیارد سال عمر دارند؟ یا چرا کهکشان‌ها دوردست با وجود رشدیافتگی کامل، کوچک‌تر از حد انتظار به نظر می‌رسند؟

بر اساس فرضیه‌ی ترکیبی گوپتا، جهان ما همان‌قدر که تصور می‌کنیم عظیم است و از زمان رویداد بیگ‌بنگ، منبسط شده است. او فرضیه‌ی خود را با دو مدل جهان انبساطی آغاز می‌کند: اولی مبتنی بر مفروضات استاندارد درباره‌ی یکنواختی و هموار بودن کیهان است و دیگری برخی تغییرات را ازجمله آنچه با عنوان ثابت جفت‌شدگی شناخته می‌شود، دربر می‌گیرد.

ثابت‌های جفت‌شدگی، برهم‌کنش نیروها را بین ذرات توصیف می‌کنند؛ مثل نحوه‌ی قرارگیری میدان‌های الکترومغناطیسی دو پروتون در مجاورت یکدیگر و تأثیر آن‌ها به روش‌های خاص بر رفتار هم.