سندرم برف بصری: وقتی مغز فیلترهایش را از دست می‌دهد و همه‌جا چهره می‌بیند

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که در حال تماشای ابرها، پوسته‌ی زبر یک درخت یا حتی سپر جلوی یک خودرو، ناگهان احساس کنید یک جفت چشم به شما خیره شده است. این پدیده که پاریدولیای چهره یا شبیه‌پنداری نامیده می‌شود، یک خطای دید کاملاً طبیعی است؛ بازیگوشی مغز ما که در الگوهای تصادفی، به‌دنبال دوست یا دشمن می‌گردد. اما تصور کنید این جستجوی ناخودآگاه برای یافتن چهره، از کنترل خارج شود.

برای اغلب ما، توهم‌ها لحظه‌ای و گذرا هستند. اما به‌گزارش کانورسیشن، پژوهشی تازه نشان می‌دهد افرادی که به عارضه‌ای نادر به نام «سندرم برف بصری» مبتلا هستند، چهره‌های خیالی را بسیار بیشتر و واضح‌تر از دیگران می‌بینند. این یافته‌ی جدید، دریچه‌ای شگفت‌انگیز به روی عملکرد مغزهایی باز کرده که گویی فیلترهایشان را از دست داده‌اند و واقعیت را با شدتی بیش‌ازحد پردازش می‌کنند.

سندرم برف بصری شبیه زندگی‌کردن در فیلمی است که کیفیت پخش آن پایین است. مبتلایان به این سندرم، جهان را از پشت پرده‌ای از نقاط ریز و لرزان می‌بینند؛ درست مثل برفک‌های تلویزیون‌های قدیمی که سیگنال را گم کرده‌اند. این افراد گزارش می‌دهند که نقاط هرگز محو نمی‌شوند، حتی وقتی چشم‌هایشان را می‌بندند یا در تاریکی مطلق اتاق نشسته‌اند.