سر سوزنی از این سم هر جنبده‌ای را می‌کشد

به گزارش خبرگزاری بیکینگ، با این حال سمی‌ترین آنها از پوست قورباغه‌های ریز به دست می‌آید و کشنده‌ترین آنها باتراکوتوکسین(Batrachotoxin) است.

سرخپوستان بومی غرب کلمبیا، این قورباغه‌ها( Phyllobates terribilis طلایی یا همان قورباغه زرد سمی؛ و Phyllobates bicolor رنگارنگ) را جمع‌آوری می‌کنند و قبل از اینکه آن را بر سر نیزه بگذارند، سم آنها را بر روی آتش بیرون می‌آورند. LD50 آن در حدود ۲ میکروگرم در هر کیلوگرم است، یعنی چیزی به اندازه دو دانه نمک خوراکی از آن، انسان را خواهد کشت.

باتراکوتوکسین به کانال‌های یونی سدیم در سلول‌های ماهیچه‌ها و اعصاب داخل شده و آنها را باز می‌کند و اجازه بسته شدن به آنها نمی‌دهد. انتقال ادامه دار یون‌های سدیم+(Na+) نهایتا منجر به نارسایی قلبی می‌شود.

جالب اینجاست که قورباغه‌های این گونه، که در اسارت متولد می‌شوند سمی نیستند و این نشان می‌دهد که آنها این سم را از رژیم غذایی خود دریافت می‌کنند. در واقع این موضوع زمانی کشف شد که جک دامباچر، یک پرنده شناس آمریکایی که در پاپوآ گینه نو مشغول به کار بود، روی دستش بوسیله یکی از پرندگان محلی پیتویی خراشیده شد. او به طور غریزی، دست خود را به دهانش برد، و متوجه شد که دست در حال بی حس شدن است. نهایتا مشخص شد که پرهای این پرندگان، سمی همانند مولکول سمی قورباغه‌ها دارند؛ با وجودی که زیستگاه این دو در دو نقطه مختلف جهان قرار دارد. بنظر می‌رسد که هم قورباغه‌ها و هم این پرندگان هر دو از یک نوع سوسک تغذیه می‌کنند که حامل این سم است. اگرچه میزان این سم در پرندگان بسیار کمتر است.

با «پنج سم مرگبار جهان» بیشتر آشنا شوید.

۵۸۵۸