راز شکلگیری شارون؛ بزرگترین قمر پلوتو با بوسهای کیهانی در دام آن افتاد
راز شکلگیری شارون؛ بزرگترین قمر پلوتو با بوسهای کیهانی در دام آن افتاد
تقریباً ۴٫۵ میلیارد سال پیش، سیاره کوتوله پلوتو بهطور ناگهانی همراهی جدید پیدا کرد. آنها برای دورهای بسیار کوتاه، شاید فقط چند ساعت، گویی دست در دست با یکدیگر رقصیدند و سپس به آرامی از هم جدا شدند؛ حرکتی باشکوه که نتیجهاش شکلگیری مدار کنونی پلوتو و پنج قمرش به دور خورشید بود.اخترشناسان از مدتها پیش در این فکر بودند که شارون، بزرگترین قمر پلوتو چگونه به مدار این سیاره کوتوله وارد شد. مقالهای که هفتهی گذشته در مجلهی نیچر ژئوساینس منتشر شد، مجموعهای از وقایع احتمالی را شرح میدهد که ممکن است درنهایت پاسخ این پرسش را آشکار کند.آدین دنتون، دانشمند سیارهشناس در دانشگاه آریزونا که هدایت مطالعه را برعهده داشت، میگوید: «دلیل جالببودن پلوتو و شارون این است که شارون ۵۰ درصد پلوتو اندازه دارد. تنها منظومهی قابل مقایسه با آنها، زمین و ماه است.»قطر پلوتو تقریباً ۲۳۷۶ کیلومتر است؛ درحالیکه قطر شارون به نصف این عدد، یعنی حدود ۱۲۰۰ کیلومتر میرسد. این نسبت غیرمعمول در اندازهی دو جسم نشان میدهد که برخی از سناریوهای رایج در توضیح شکلگیری قمرها، برای شارون بعید هستند؛ ازجمله نظریههایی که بیان میکنند شارون از بقایای اطراف پلوتو تشکیل شده یا در دام کشش گرانشی آن افتاده است. آیا میتوان وجود شارون را با همان نوع برخوردی که تصور میشود تولد قمر زمین را در پی داشت، توضیح داد؟دلیل جالببودن پلوتو و شارون این است که شارون ۵۰ درصد پلوتو اندازه دارداریک آسفاگ، دانشمند سیارهشناس در دانشگاه آریزونا با اشاره به پیامد سناریوی برخورد انفجاری میگوید اندازههای شارون و پلوتو موجب میشود که به سختی بتوان فهمید آنها چگونه «مثل دو قطرهی مایع در هم ادغام نشدند.»
