داستان عجیب از استیو جابز؛ وقتی خرید ماشین لباسشویی به پروژهای دوهفتهای تبدیل شد!
داستان عجیب از استیو جابز؛ وقتی خرید ماشین لباسشویی به پروژهای دوهفتهای تبدیل شد!
استیو جابز زمانی دو هفتهی کامل از زندگیاش را صرف خرید ماشین لباسشویی و خشککن مناسب برای خانهاش کرد. این مسئله شاید از نظر بسیاری افراد، کار افراطی و غیرعادی به نظر برسد، اما تصمیمگیری دقیق و وسواسی جابز بخشی طبیعی از سبک زندگیاش بود؛ همان روشی که در تمام انتخابهای زندگی خود به کار میبرد.
به گفتهی اطرافیان جابز، او هر شب سر میز شام با همسر و فرزندانش دربارهی مدلهای مختلف ماشین لباسشویی گفتوگو میکرد. موضوعاتی مانند مصرف آب، میزان اثرگذاری زیستمحیطی، دوام و طول عمر دستگاهها، میزان لطافت در شستوشو و حتی صدای تولیدشده در حین کار، همگی مورد بررسی قرار میگرفتند. خانوادهی جابز این انتخاب را مثل پروژهی طراحی بررسی میکردند، با دقتی در حد طراحی محصولات اپل.
در نهایت، جابز یک ماشین لباسشویی آلمانی سطح بالا را انتخاب کرد. انتخابی که بهخاطر انطباق دقیق با معیارهایی بود که او و خانوادهاش با وسواس تدوین کرده بودند.
برای استیو جابز، این فقط یک وسیلهی خانگی نبود. لباسشویی درواقع بخشی از خانهاش، بخشی از سبک زندگیاش و عنصری مؤثر بر عادات روزانهاش محسوب میشد. بنابراین، ارزش داشت که به همان اندازهی محصولات اپل، دربارهی آن فکر شود.
دقت وسواسی جابز فقط محدود به وسایل خانه نبود. این رویکرد، ذات زندگی استیو جابز را شکل میداد. هر محصولی که اپل در دوران رهبری او عرضه کرد، ردپای بیچونوچرای کمالگرایی جابز را به همراه داشت.
از نگاه جابز، طراحی و عملکرد از هم جدانشدنی بودند. یک محصول خوب صرفا نباید بهخوبی کار کند؛ باید احساس درستی منتقل کند، ظاهر شیکی داشته باشد و تجربهای بینقص و شهودی به کاربر ارائه دهد. ذهنیتی که جابز را وادار به بررسی دو هفتهای ماشین لباسشویی کرد، همان ذهنیتی بود که او را نسبت به فونتها، جنس مواد، انحنای بدنه و حتی کوچکترین جزئیات انیمیشنهای نرمافزاری حساس میکرد.
از نگاه جابز، طراحی و عملکرد از هم جدانشدنی بودند
اما چهرهای دیگر نیز از جابز وجود داشت؛ چهرهای که کمتر با تأمل و گفتوگوی خانوادگی تعریف میشد. او در محیط کار، طوفانی از شدت، فوریت و فشار بود. او میتوانست خشمگین، سختگیر و حتی ترسناک باشد. از تیمهایش انتظار نبوغ داشت و آن را سریع میخواست. داستانی که مهندس اپل، گرگ کریستی در والاستریت ژورنال نقل کرده، نمونهی کاملی از این بُعد شخصیتی جابز است.
بهنوشتهی Luxurylaunches، در سال ۲۰۰۵، زمانی که آیفون هنوز پروژهای کاملاً محرمانه با نام Purple بود، جابز به کریستی و تیم کوچکش فقط دو هفته فرصت داد تا طرحی چشمگیر برای نرمافزار آیفون ارائه دهند. هشدارش صریح بود: اگر موفق نشوید، پروژه به فرد یا تیم دیگری واگذار میشود. نه گفتوگو، نه فرصت دوباره. فقط دو هفته برای تعریف یکی از ماندگارترین رابطهای کاربری تاریخ فناوری.
کریستی و تیمش با تمام قوا وارد عمل شدند. آنها ویژگی «کشیدن برای باز کردن قفل» (Slide to Unlock) را توسعه دادند، انیمیشن جالب هنگام رسیدن به انتهای فهرستها را کامل و یک پخشکنندهی موسیقی لمسی و روان طراحی کردند. آنها موفق شدند، اما کارشان در آن نقطه پایان نیافت. ماهها به ارائهی نسخههای بهروزرسانیشده به جابز ادامه دادند و هیچ چیزی از فیلتر سختگیرانهی او عبور نمیکرد، مگر اینکه دقیقاً با استانداردهایش منطبق بود.
حتی جاناتان آیو، طراح مشهور اپل، تا پیش از تأیید شخصی جابز اجازهی مشاهده رابط کاربری را نداشت. پس از معرفی رسمی آیفون در سال ۲۰۰۷، جابز همچنان ویژگیهایی مانند نمای دونیمهی ایمیل را حذف میکرد، چون باور داشت تجربهی کلی کاربری را خدشهدار میکنند.
-
بیوگرافی استیو جابز؛ رهبر ذاتی، رؤیاپرداز و سنتشکن
نکته جالب اینکه دو وجه کاملاً متفاوت از شخصیت جابز، بدون تضاد در درون او همزیستی داشتند. مردی که میتوانست با آرامش طی دو هفته به بررسی مشخصات ماشین لباسشویی بپردازد، همان کسی بود که مهندسانش را زیر فشار شدید به خلق نوآوری وادار میکرد. در هر دو حالت، یک اصل ثابت وجود داشت: جابز به نتیجهی نهایی اهمیت میداد و باور داشت هر کاری که ارزش انجام دادن دارد، باید با نهایت دقت و کمالگرایی انجام شود.
پارادوکس بخشی از چیزی است که استیو جابز را به شخصیت منحصربهفردی تبدیل کرد. تمرکزش، چه بر یک وسیلهی خانگی باشد و چه بر فناوری پیشرفته، هرگز از بین نمیرفت. او همزمان فیلسوف و فرماندهای سختگیر بود؛ خیالپرداز و نظمگرا و اگرچه بسیاری نمیتوانستند در فضای کاری سختگیرانهاش دوام بیاورند، اما کسانی که توانستند، در ساخت محصولاتی سهیم شدند که دنیا را تغییر دادند.
