به گزارش بیکینگ، به نقل از زومیت، این بحث پس از آن بالا گرفت که امانوئل گرگوار، شهردار جدید پاریس، در بحبوحه یکی از شدیدترین موج‌های گرمای تاریخ این شهر به روزنامه لوموند گفت نصب گسترده کولرهای گازی خانگی راه‌حل مناسبی نیست. او تأکید کرد: «کولرهای گازی خانگی یک آفت هستند؛ زیرا با تخلیه گرما به محیط بیرون، دمای شهر را بیشتر افزایش می‌دهند و مشکل را تشدید می‌کنند.»
به گزارش فیوچریسم، اظهارات گرگوار با واکنش تند برخی رسانه‌ها و مفسران آمریکایی روبه‌رو شد. آن‌ها این دیدگاه را به سخره گرفتند و مدعی شدند پاریسی‌ها معنای واقعی گرمای شدید را درک نمی‌کنند.
در پاسخ، اودری پولوار، معاون شهردار پاریس، در پیامی در اینستاگرام از این موضع دفاع کرد. او نوشت کسانی که پاریس را به دلیل نداشتن کولر گازی در همه خانه‌ها مسخره می‌کنند، بهتر است ابتدا به سهم کشور خود در انتشار گازهای گلخانه‌ای نگاه کنند. پولوار همچنین به اقداماتی مانند کاهش انتشار کربن، توسعه انرژی‌های پاک و پاکسازی رود سن اشاره کرد و گفت کشورهایی که بیشترین نقش را در ایجاد بحران اقلیمی داشته‌اند، نباید به دیگران درباره نحوه مقابله با آن درس بدهند.
اما این جدال سیاسی پرسشی مهم را مطرح می‌کند: آیا کولرهای گازی واقعاً به گرمایش جهانی دامن می‌زنند؟
پاسخ دانشمندان مثبت است، اما موضوع به این سادگی نیست. بر اساس برآوردها، اگر هم مصرف برق کولرها و هم نشت گازهای مبرد آن‌ها در نظر گرفته شود، سامانه‌های تهویه مطبوع حدود ۳٫۲ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان را به خود اختصاص می‌دهند. همچنین این دستگاه‌ها حدود ۷ درصد برق مصرفی جهان را مصرف می‌کنند.
ایالات متحده سهم قابل‌توجهی در این آمار دارد. برخلاف کشورهایی مانند فرانسه یا آلمان، بیشتر خانه‌های آمریکایی به کولر گازی مجهز هستند. تنها در فاصله ماه‌های مه تا اوت، استفاده از کولرها در آمریکا هر ماه به طور متوسط حدود ۱۵۰ میلیون تن دی‌اکسید کربن تولید می‌کند. این رقم تقریباً با کل انتشار سالانه دی‌اکسید کربن کشور هلند برابری می‌کند.
کولرهای گازی حدود ۳٫۲ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان را به خود اختصاص می‌دهند و نزدیک به ۷ درصد برق جهان را مصرف می‌کنند
البته نباید فرانسه را صرفاً قربانی گرمایش جهانی دانست. این کشور نیز در طول تاریخ صنعتی خود حدود ۴۰ میلیارد تن دی‌اکسید کربن منتشر کرده و بنابراین در مسئولیت تاریخی تغییرات اقلیمی سهیم است.
در عین حال، فرانسه به عنوان یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای جهان، منابع مالی و زیرساخت‌های لازم برای سازگاری با موج‌های گرما و حمایت از شهروندان آسیب‌پذیر را در اختیار دارد؛ درحالی‌که بسیاری از کشورهای فقیر مانند افغانستان، پاپوآ گینه نو، گواتمالا، هندوراس و نیکاراگوئه از چنین امکاناتی بی‌بهره‌اند.
پژوهش‌ها نشان می‌دهد اگر کشورهای کم‌درآمد هم به اندازه کشورهای ثروتمند به کولرهای گازی دسترسی پیدا کنند، افزایش مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌تواند تا سال ۲۰۵۰ حدود ۰٫۰۵ درجه سانتی‌گراد به گرمایش جهانی اضافه کند و این افزایش دستیابی به اهداف اقلیمی را دشوارتر خواهد کرد.
درنهایت، مسئله فقط این نیست که کولرهای گازی با مصرف برق و انتشار گازهای گلخانه‌ای به گرمایش زمین دامن می‌زنند؛ بلکه آن‌ها به نمادی از نابرابری اقلیمی نیز تبدیل شده‌اند. کشورهای ثروتمند که سهم عمده‌ای در انتشار تاریخی گازهای گلخانه‌ای داشته‌اند، امروز می‌توانند با صرف انرژی بیشتر، خود را از موج‌های گرمای فزاینده محافظت کنند.
در مقابل، بسیاری از کشورهای کم‌درآمد که کمترین نقش را در ایجاد این بحران داشته‌اند، نه توان مالی خرید و استفاده گسترده از کولرهای گازی را دارند و نه شبکه برق و زیرساخت‌های لازم برای بهره‌گیری از آن‌ها. در نتیجه، ساکنان این کشورها بیش از دیگران در معرض موج‌های گرمای مرگبار قرار می‌گیرند و در حالی که کمترین سهم را در ایجاد تغییرات اقلیمی داشته‌اند، بیشترین هزینه انسانی آن را می‌پردازند.
۵۸۵۸
