به گزارش خبرگزاری بیکینگ، به نقل از اسب بخار، صنعت خودروسازی جهان امروز با تغییری بنیادین روبهروست؛ گذار از خودروهای احتراقی به خودروهای برقی و نرمافزارمحور، تندبادی ایجاد کرده است که مدیران ارشد ژاپنی آن را توفانی که یک بار در قرن رخ میدهد، مینامند. در این فضای پرتلاطم، کوجی ساتو، مدیرعامل تویوتا و چهرهای که اکنون به عنوان تزار خودرو در ژاپن شناخته میشود، راهکاری جسورانه را پیشنهاد داده است: توقف رقابتهای داخلی و جایگزینی آن با همکاریهای همهجانبه.
رویکرد جدید ساتو، واکنشی استراتژیک به پیشروی خیرهکننده رقبای نوظهور، بهویژه شرکتهای چینی مانند BYD و غولهای آمریکایی چون تسلا است. او معتقد است ۷ خودروساز بزرگ ژاپن (تویوتا، هوندا، نیسان، سوزوکی، مزدا، میتسوبیشی و سوبارو) دیگر نمیتوانند در محیطی که هزینههای تحقیق و توسعه برای تکنولوژیهای جدید به ارقام نجومی رسیده است، به تنهایی و در حالت رقابتی پیش بروند. از نظر ساتو، رقابت میان شرکتهای هموطن بر سر جزییات، در واقع تضعیف قدرت ملی ژاپن در بازارهای جهانی است.
استانداردسازی قطعات
محور اصلی این استراتژی، استانداردسازی قطعات در سطح کل صنعت است. این طرح به این معناست که خودروسازان ژاپنی، به جای تولید قطعات پایه و زیرساختی مجزا برای هر برند، از پلتفرمها و قطعات مشترک استفاده کنند. این اقدام نه تنها هزینههای تولید را به شدت کاهش میدهد و بهرهوری را بالا میبرد، بلکه سرعت توسعه تکنولوژیهای جدید را افزایش داده و زنجیره تأمین را در برابر شوکهای جهانی مقاومتر میکند.
پایان رقابت ژاپنیها
این چرخش استراتژیک، پایانی بر دههها رقابت سختگیرانه میان برندهای ژاپنی است؛ رقابتی که زمانی موتور پیشران کیفیت و نوآوری آنها بود، اما امروز در عصر هوش مصنوعی و نرمافزار، به یک مانع تبدیل شده است. ژاپنیها دریافتهاند که برای حفظ برتری تاریخی خود در بازار جهانی، باید منابع پراکنده خود را تجمیع کرده و به جای جنگ داخلی، جبههای متحد در برابر رقبای جهانی تشکیل دهند.
الگویی برای ایران
از منظر تحلیلی، این اقدام تویوتا درس بزرگی برای صنایع ملی در سایر نقاط جهان، از جمله ایران، دارد. این الگو نشان میدهد که در اقتصاد مدرن، اصرار بر موازیکاریهای بیثمر و حفظ واحدهای تولیدی متعدد بدون هماهنگی، تنها منجر به فرسایش سرمایهها میشود. در دنیای امروز، همکاری هوشمندانه تنها راه بقا در برابر رقبایی است که با سرعت و مقیاس بسیار زیاد حرکت میکنند.
غرور سازمانی یا بقای صنعتی؟
موفقیت این نقشه راه به این بستگی دارد که رقبای قدیمی ژاپنی تا چه حد حاضرند غرور سازمانی خود را فدای بقای صنعتی کشورشان کنند. اگر این اتحاد عملیاتی شود، ژاپن بار دیگر ثابت خواهد کرد که رمز ماندگاریاش در انعطافپذیری و توانایی بازتعریف استراتژیهای خود در بزنگاههای تاریخی است.
۲۲۷۳۲۲
