به گزارش خبرگزاری بیکینگ و براساس گزارش پارتیزان، در چنین زمانی (ساعت ٠۶:۴۵ روز ١ مارس) در ١٩۵۴، آزمایش Bravo در جزیرهی مرجانی آتول در اقیانوس آرام انجام شد. سلاح انرژی معادل انفجار همزمان ١۵ میلیونتن (مگاتن) مادهی منفجرهی TNT آزاد کرد که ٣ برابر میزان پیشبینی شده (۵ تا ۶ میلیونتن) بود و به قویترین آزمایش هستهای آمریکا تبدیل شد.
بهدلیل رهاشدن بیشتر از حد مورد انتظار انرژی، بسیاری از نیروهای حاضر در صحنه و منطقه در معرض سطح بالای تشعشعات قرار گرفتند. همچنین بهدلیل تغییر ناگهانی جهت باد در صبح آزمایش، غبار مناطق شرقی محل آزمایش را آلوده کرد و تمام مناطق مذکور ۴٨ ساعت پس از آزمایش تخلیه شدند.
کشتی ماهیگیری ژاپنی به نام اژدهای خوششانس شمارهی ۵ نیز بهدلیل گم کردن مسیر خود به سمت جزیرهی آتول حرکت میکرد. آنها در زمان آزمایش در شرق جزیرهی آتول و منطقهی خطر بودند و چندساعت برای ماهیگیری در آنجا توقف کردند. در نتیجه همهی سرنشینان آن آلوده و بیمار شدند که منجر به مرگ ١١ تن از ٢٣ خدمهی آن شد.
سلاح از نوع گرما-هستهای چندمرحلهای بود. مرحلهی اول آن یک سلاح شکافت تقویت شده با نام Cobra بود. جرم Cobra حدود ٨۶٠ کیلوگرم بود که نیمی از آن را موادمنفجره و عملکرد انفجار تشکیل میداد. مرحلهی دوم، میگو (Shrimp) نام داشت و حامل سوخت همجوشی و شکافت ثانویه بود. بعدتر نام کل سلاح نیز میگو گذاشته شد. میگوی استوانهای شکل، ١٠.۵ تن جرم، ۴.۵ متر ارتفاع و ١.٣ متر قطر داشت.
سوخت همجوشی میگو برای اولینبار جامد بود و شامل ۴٠ درصد لیتیم۶ دوترید و ۶٠ درصد لیتیم٧ میشد. تفکر سازندگان مبنی براین بود که صرفا لیتیم۶ در واکنش شرکت کند و باعث تولید نوترون و تریتیم شود. سپس تریتیم با دوتریوم، واکنش همجوشی دهد و نوترون بیشتری برای پیشبرد واکنش تولید کند اما شرکت ناگهانی لیتیم٧ در واکنش منجر به تولید تریتیم و نوترون بیشتر، افزایش همجوشی و شکافت و چندبرابر شدن انرژی رها شده و آلودگی سلاح شد.
این آزمایش نشان داد که امکان استفاده از لیتیم طبیعی (با حدود ٨ درصد لیتیم۶ در آن) در تسلیحات گرما-هستهای در نقش سوخت همجوشی وجود دارد. این نکته منجر به آزمایشهای دیگری با چنین ترکیب سوختی (آزمایش Romeo) در ماههای بعد طی عملیات قلعه شد و مسیر تولید انبوه و گستردهی این دست تسلیحات را هموار کرد.
۲۲۷۲۲۷
