غزال زیاری- نیروی هوایی آمریکا این روزها بهشدت سرگرم پیشبرد یکی از بزرگترین پروژههای ارتقا در تاریخچه بمبافکن B-۵۲ Stratofortress است. آنها در نظر دارند تا موتورهای این هواپیمای ۷۰ ساله را با موتورهای جدید رولزرویس F۱۳۰، رادار APQ-۱۸۸ AESA، افزایش ظرفیت الکتریکی و سیستمهای مأموریتی بهروزرسانی شده، آپدیت کرده و این مدل را به مدل آینده B-۵۲J ارتقا دهند.
هدف از انجام این کار حفظ کارایی رزمی هواپیما از طریق بهبود استقامت، عملکرد حسگرها و توانایی پشتیبانی از مأموریتهای تهاجمی اتمی و متعارف دوربرد اعلامشده تا بدین ترتیب بتوانند از آن تا دهه ۲۰۵۰ میلادی استفاده کنند.
نسخه جدید هواپیمای B-۵۲
مدل B-۵۲J، یا همان نسخه آپدیت شده هواپیمای B-۵۲، همچنان بهعنوان یک حامل تسلیحات دوربرد با ظرفیت بالا به فعالیت خواهد پرداخت و قادر خواهد بود تا مهمات دوربرد را بدون ورود به حریمهای هوایی دفاعشده پرتاب کند. بدین ترتیب این هواپیما، در نقش مکمل بمبافکن رادارگریز B-۲۱ Raider وارد عمل خواهد شد.
در تابستان امسال نیروی هوایی آمریکا تأییدیه Milestone B را برای برنامه جایگزینی موتور تجاری و تأییدیه Milestone C را برای برنامه مدرنسازی رادار دریافت کرد و این پروژه عملاً آغاز شد.
با نهایی شدن تصمیمات در این رابطه، پروژه ارتقای موتور رولز-رویس F۱۳۰ وارد فاز توسعه مهندسی و ساخت شده و تولید اولیه با نرخ پایین رادار جدید AESA آغاز شد؛ این استراتژی بلندمدتی است که صرفاً بهجای تلاش برای جایگزینی هواپیما به خاطر سن بالایش، بر حفظ برد، ظرفیت محموله و انعطافپذیری مأموریتی B-۵۲ تمرکز دارد.
پیر، اما بی رقیب
البته بوئینگ B-۵۲ Stratofortress همچنان ارزشش را حفظ خواهد کرد. چرا که ویژگیهایی در طراحی اولیه آن وجود دارد که جایگزینی اقتصادیشان سخت خواهد بود: برد بدون سوختگیری بیش از ۱۴ هزار کیلومتر، ظرفیت تسلیحاتی حدود ۳۱ هزار کیلوگرم و توانایی ماندن در هوا برای مدت طولانی با بهرهگیری از سوختگیری هوایی.
این ویژگیها این امکان را برای این بمبافکن فراهم میکند تا سلاحهای هدایتشونده دقیق متعارف، موشکهای کروز، موشکهای ضدکشتی و سلاحهای اتمی را در مسافتهای بینقارهای حمل کند.
تحول اساسی در پیشرانه و برق هواپیما
تمرکز کارشناسان برای ارتقا B-۵۲ به B-۵۲J، جایگزینی هشت موتور توربوفن Pratt & Whitney TF۳۳ با هشت موتور Rolls-Royce F۱۳۰ است. سیستم پیشرانه جدید برای بهبود قابلیت اطمینان، بهرهوری سوخت و قابلیت تعمیر و نگهداری، همزمان با پشتیبانی از ژنراتورهای جدید، پمپهای هیدرولیک، نمایشگرهای کابین خلبان و سیستمهای پروازی در نظر گرفتهشده و کل هزینه برنامه جایگزینی این موتور تجاری ۲.۰۲ میلیارد دلار برآورد شده است.
البته اهمیت این سرمایهگذاری فراتر از تعویض موتورهاست؛ چرا که پایه الکتریکی و پیشران لازم برای حسگرهای اضافی، سیستمهای ارتباطی و تجهیزات مأموریتی را در دهههای آینده فراهم خواهد کرد.
ظرفیت رو به رشد تولید برق بهویژه برای ارزش نظامی بلندمدت B-۵۲ اهمیت زیادی دارد. رادارهای مدرن، تجهیزات ارتباطی، سیستمهای دفاعی و زیرسیستمهای الکترونیکی آینده به توان بهمراتب بیشتری در مقایسه با معماری اولیه B-۵۲H نیاز دارند و با افزایش توان موجود و جایگزینی سیستمهای پشتیبان قدیمی، حاشیه رشدی ایجاد میشود تا این بمبافکن بدون نیاز به طراحی مجدد اساسی دیگر، از این حسگرها، تسلیحات و ارتقاهای الکترونیکی آینده بهرهمند شود.
ارتقای رادار و تستهای همزمان
دومین عنصر اصلی مدرنسازی B-۵۲، جایگزینی رادار آنالوگ APQ-۱۶۶ متعلق به دهه ۱۹۸۰ با رادار APQ-۱۸۸ AESA است. حسگر جدید هدایت پرتو الکترونیکی سریعتر، قابلیت اطمینان بهبودیافته، آگاهی موقعیتی بهتر و یک پایه مدرنتر برای ناوبری، هدفگیری، نظارت دریایی و بهکارگیری سلاحهای دوربرد را فراهم میکند. برای بمبافکنی که بهعنوان یک هواپیمای تهاجمی دوربرد استفاده میشود، ارتقای رادار مستقیماً از توانایی شناسایی، ردیابی و درگیری با اهداف پشتیبانی میکند.
ارزیابیهای نیروی هوایی آمریکا حکایت از آن دارد که ناوگان B-۵۲ دارای عمر خستگی کافی برای پشتیبانی از عملیات تا اواخر دهه ۲۰۵۰ و پسازآن است. بدین ترتیب میتوان با حفظ بدنه، تنها به تعویض موتورها، رادار، تجهیزات ارتباطی، سیستمهای کابین خلبان و تسلیحات پرداخت؛ درحالیکه بدنه همچنان برد، محموله و حجم داخلی موردنیاز برای حملات دوربرد را در اختیار خواهد داشت.
منبع: armyrecognition
۵۸۳۲۱
