بمب ساعتی: اسیدیته دریا به سطح بحرانی رسیده و کل اکوسیستم‌ها را تهدید می‌کند
بمب ساعتی: اسیدیته دریا به سطح بحرانی رسیده و کل اکوسیستم‌ها را تهدید می‌کند
دانشمندان هشدار می‌دهند وضعیت سلامت اقیانوس‌های جهان وخیم‌تر از چیزی است که پیش‌تر تصور می‌شد. آنان می‌گویند یکی از شاخص‌های کلیدی نشان می‌دهد فرصت حفاظت از اکوسیستم‌های دریایی رو به پایان است.
اسیدی‌شدن اقیانوس‌ها که اغلب از آن به عنوان «دوقلوی شیطانیِ بحران اقلیمی» یاد می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که دی‌اکسید کربن با سرعت بالا توسط اقیانوس جذب می‌شود و در واکنش با مولکول‌های آب، موجب کاهش سطح pH آب دریا می‌شود. این پدیده به صخره‌های مرجانی و دیگر زیستگاه‌های دریایی آسیب می‌رساند و در موارد شدید، می‌تواند پوسته موجودات دریایی را حل کند.
تا‌به‌حال، اسیدی‌شدن اقیانوس‌ها به‌عنوان مسئله‌ای که از «مرزهای سیاره‌ای» فراتر رفته باشد، درنظر گرفته نمی‌شد. منظور از مرزهای سیاره‌ای، محدوده‌های طبیعی سیستم‌های کلیدی زمین مانند اقلیم، آب و تنوع زیستی است که با عبور از آن‌ها سلامت زمین به خطر می‌افتد. دانشمندان سال گذشته اعلام کردند از ۹ مرز سیاره‌ای تعریف‌شده، ۶ مرز را رد کرده‌ایم.
به گزارش گاردین، مطالعه‌ای جدید توسط آزمایشگاه دریایی پلیموث در بریتانیا، اداره ملی اقیانوسی و جوی آمریکا در واشنگتن و موسسه همکاری منابع دریایی دانشگاه ایالتی اورگان نشان داد که زمین حدود ۵ سال پیش از مرز اسیدی‌شدن اقیانوس‌ها نیز عبور کرده است. پروفسور استیو ویدیکامب از آزمایشگاه دریایی پلیموث که یکی از مدیران شبکه جهانی پایش اسیدی‌شدن اقیانوس‌ها است، می‌گوید: «اسیدی شدن اقیانوس‌ها فقط یک بحران زیست‌محیطی نیست، بلکه بمب ساعتی برای اکوسیستم‌های دریایی و اقتصادهای ساحلی محسوب می‌شود».
از اسیدی‌شدن اقیانوس‌ها اغلب با عنوان «دوقلوی شیطانی بحران اقلیمی» یاد می‌شود
مطالعه جدید با بهره‌گیری از داده‌های فیزیکی و شیمیایی جدید و تاریخی از مغزه‌های یخی، به‌علاوه مدل‌های پیشرفته کامپیوتری و مطالعات حیات دریایی، توانست تصویری جامع از تغییرات ۱۵۰ سال گذشته ارائه دهد.
مطالعه نشان داد تا سال ۲۰۲۰، شرایط متوسط اقیانوس‌ها در سطح جهانی بسیار نزدیک به مرز سیاره‌ای اسیدی‌شدن اقیانوس‌ها بوده و در برخی مناطق حتی از آن فراتر رفته است. طبق تعریف، مرز سیاره‌ای برای اسیدی‌شدن اقیانوس‌ها جایی است که غلظت کربنات کلسیم (ماده‌ای که موجودات دریایی برای تشکیل پوسته و ساختارهای بدن خود به آن متکی هستند) در آب دریا بیش از ۲۰ درصد کمتر از سطح دوران پیشاصنعتی باشد.
