بررسی کارت گرافیک ROG Astral RTX 5080 ایسوس؛ پیشرفت نسلی اندک بدون کمک DLSS 4

گیمرهایی همچون من که سن‌وسالی ازشان گذشته است، با کنسول‌های رترو بزرگ شده‌اند و جهش گرافیکی از دوران پیکسل‌های ۸بیتی دوبعدی به دنیای پالیگان‌های ۱۶بیتی سه‌بعدی را به‌یاد دارند، حتما می‌دانند که وقتی در مورد به‌وجد آمدن از پیشرفت‌ گرافیکی بازی‌ها صحبت می‌کنیم، چه انقلاب شگفت‌آوری در پس ذهنمان مرور می‌شود. زمان زیادی از روزهای طلایی انقلاب گرافیکی صنعت ویدیوگیم نمی‌گذرد؛ اما حالا به‌جایی رسیده‌ایم که بهبود گرافیکی در بازی‌ها را به‌سختی می‌توانیم صرفا پیشرفت یا بهبود «بصری» به‌حساب آوریم و باید بیشتر از دیدگاه «فنی» و «تکنیکی» بررسی‌شان کنیم.

به‌نظر می‌رسد واقع‌گرایانه بودن بازی‌ها آن‌قدری است که بتواند فعلا راضی‌مان نگه دارد و حالا روند صنعت ما را به‌سمتی سوق می‌دهد که بهبود گرافیکی را در پیشرفت فناوری‌هایی همچون رهگیری پرتو و ادغام هرچه بیشتر هوش مصنوعی در پردازش‌های گرافیکی با DLSS انویدیا یا FSR ای‌ام‌دی جست‌وجو کنیم؛ مواردی که در نهایت به عملکرد تکنیکی بهتر (یعنی نرخ فریم بالاتر) منجر می‌شوند و سطح واقع‌گرایی بازی‌ها را هرچند با گام‌های کوچک، بهتر می‌کنند.

درست است که ابتدا در مورد نتیجه صحبت کردم؛ اما دلایل را هم نباید فراموش کنیم. یکی از دلایل اصلی کشیده‌شدن ترمز در پیشرفت‌های گرافیکی هنجارشکن به محدودیت‌های سخت‌افزاری بازمی‌گردد. همین حالا هم کارت‌های گرافیک که وظیفه‌ی پردازش حجم باورنکردنی محاسبات پیچیده را به‌عهده دارند، گران‌قیمت‌ترین قطعات سیستم‌های مدرن هستند و توضیح‌دادن در مورد پیشرفت‌هایشان هم بیشتر از همیشه ما را درگیر واژه‌هایی همچون «ترانزیستورها»، «معماری»، «هسته‌ها» و حالا، «هوش مصنوعی» می‌کند.