بحران انرژی رباتیک؛ آیا تغذیه مصنوعی می‌تواند مشکل انرژی ربات‌ها را حل کند؟

اوایل امسال، یک ربات در پکن موفق شد یک نیمه‌ماراتن را در کمتر از ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه طی کند. این زمان، کندتر از رکورد انسانی برنده‌ی مسابقه است که کمی بیش از یک ساعت بود؛ اما دستاورد قابل‌توجهی به شمار می‌رود. بسیاری از دوندگان تفریحی هم به چنین زمانی افتخار خواهند کرد. این ربات توانست مسافت ۲۱ کیلومتر را با سرعتی ثابت طی کند.

اما ربات یادشده این کار را با یک شارژ باتری انجام نداد، بلکه در طول مسیر مجبور شد سه بار برای تعویض باتری متوقف شود. این نکته شاید به نظر ساده برسد، اما در حوزه رباتیک به چالش عمیق کمبود انرژی اشاره می‌کند.

ربات‌های امروزی می‌توانند با چالاکی خارق‌العاده‌ای حرکت کنند، دست به تقلید حرکات جانوران بزنند و وظایف پیچیده را با دقت مکانیکی بالا انجام دهند. از بسیاری جهات، آن‌ها در هماهنگی و بازدهی با موجودات زنده رقابت می‌کنند؛ اما وقتی به تحمل و دوام می‌رسیم، هنوز از طبیعت عقب‌ترند. ربات‌ها بر اثر خستگی از پا نمی‌افتند، بلکه فقط انرژی‌شان تمام می‌شود.

جیمز پیکول، پژوهشگر رباتیک که در زمینه‌ی سیستم‌های انرژی تمرکز دارد، چالش انرژی ربات‌ها را با دقت دنبال می‌کند: چطور می‌توان به ربات‌ها توان ادامه‌دار بودن مانند موجودات زنده داد؟ و چرا هنوز با رسیدن به این هدف، فاصله زیادی داریم؟ اگرچه بیشتر پژوهش‌ها در حوزه انرژی ربات‌ها بر بهبود باتری‌ها تمرکز دارند، اما یک گزینه‌ی دیگر هم وجود دارد: ربات‌هایی بسازیم که غذا بخورند.

ربات‌های مدرن عملکرد شگفت‌انگیزی برای حرکت‌کردن دارند. با بهره‌گیری از دهه‌ها تحقیق در زمینه‌ی زیست‌مکانیک، کنترل حرکتی و سیستم‌های عملگر، ماشین‌هایی مانند اسپات و اطلس از شرکت بوستون داینامیکس می‌توانند راه بروند، بدوند و از سطوح بالا بروند، آن‌ هم با چالاکی‌ای که زمانی غیرممکن به نظر می‌رسید. در برخی موارد، حتی موتورهای آن‌ها از عضلات حیوانات نیز بازدهی بیشتری دارند.