تینا مزدکی_نخستین پژوهش جامع درباره شهر باستانی «سمیارکا»انجام شده است. این سکونتگاه به مساحت حدود ۱۴۰ هکتار است که آن را به بزرگ‌ترین سایت باستانی شناخته‌شده از این نوع در منطقه تبدیل می‌کند.
این محوطه نخستین بار در اوایل دهه ۲۰۰۰ توسط پژوهشگران دانشگاه تورایغیروف شناسایی شده بود، اما بررسی جامع آن تنها در سال‌های اخیر آغاز شد. سمیارکا که قدمتش به حدود ۱۶۰۰ پیش از میلاد می‌رسد، پنجره‌ای تازه به دوره‌ای سرنوشت‌ساز گشوده است؛ زمانی‌که گروه‌های کوچ‌رو به سمت ایجاد اجتماعات پایدار و شهرنشینی اولیه حرکت کردند.
دکتر میلیانا رادیووویچ، نویسنده اصلی مقاله از گروه باستان‌شناسی UCL می‌گوید:«این یکی از شگفت‌انگیزترین کشفیات چند دهه اخیر در این منطقه است. سمیارکا نگاه ما به جوامع استپی را تغییر می‌دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که جوامع کوچ‌نشین، توانایی ساخت و حفظ سکونتگاه‌های دائمی و سازمان‌یافته را داشته‌اند؛ آن هم حول یک صنعت بزرگ و احتمالی و یک هاب شهری واقعی در قلب استپ.»
بازمانده‌های شهر شامل دو ردیف از تپه‌ماهورهای مستطیلی شکل است که هرکدام حدود یک متر ارتفاع دارند. این سازه‌های خاکی زمانی پایه خانه‌های محصور چندبخشی بوده‌اند. باستان‌شناسان همچنین نشانه‌هایی از یک ساختمان مرکزی بزرگ‌تر یافته‌اند که اندازه‌اش دو برابر سایر سازه‌های مسکونی است. کارکرد این بنا هنوز مشخص نیست، اما احتمال می‌رود محلی آیینی، فضای تجمع مشترک یا محل سکونت یک خاندان بانفوذ بوده باشد.
ادامه این مطلب را در «شهر باستانی بعد از ۳۵۰۰ سال از زیر خاک بیرون آمد»، بخوانید.
۲۲۷۳۲۳
