اگر روزی اینترنت نبود، چگونه دوام بیاوریم؟

وقتی هیچ صدایی از بیرون نمی‌رسد، ذهن خودش شروع می‌کند به حرف‌زدن: بلند، بی‌وقفه، با هزار فکر و سؤال و تصویر. شاید بی‌قراری‌مان از این نباشد که خبری نداریم، بلکه از این باشد که نمی‌دانیم با خودمان چکار کنیم.

برای ما، نسلی که با اینترنت بزرگ شدیم، با نوتیفیکشن بیدار می‌شویم، از طریق پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی با دوستانمان ارتباط می‌گیریم، پاسخ سؤال‌هایمان را با سرچ کردن پیدا می‌کنیم؛ قطع اینترنت فقط یک «مشکل فنی» نیست؛ شکافی در ریتم زندگی‌مان است؛ مثل بی‌هوا پرت‌شدن به جایی که بخشی از زندگی‌مان ناپدید می‌شود.

ولی نکته اینجا است که نمی‌توانیم منتظر بمانیم تا شرایط به حالت عادی برگردد. زندگی باید ادامه پیدا کند و ما باید راه‌هایی پیدا کنیم تا با این وضعیت کنار بیاییم. نه اینکه بگوییم از این وضعیت لذت می‌بریم یا خوشحالیم، ولی شاید بشود با چند حرکت کوچک، با چند فکر ساده، کمی این شرایط را قابل‌ تحمل‌تر کرد و تصمیمات بهتری گرفت.