اگر تصویر دنیا در چشم وارونه است، چرا آن را عادی می‌بینیم؟

فرایند بینایی، فقط دریافت تصویر نیست؛ بلکه داستانی پیچیده از نور، فیزیک و پردازش عصبی است. آیا تا‌به‌حال فکر کرده‌اید که تصویر دنیای اطرافتان روی شبکیه چشم، وارونه نقش می‌بندد؟ اما شما هیچ‌گاه دنیا را برعکس نمی‌بینید. راز این معما نه در چشم، بلکه در مغز نهفته است، زیرا مغز اطلاعات بصری را به شیوه‌ای هوشمندانه پردازش می‌کند.

چشم انسان به‌لطف نور کار می‌کند. هر چیزی که در اطراف خود می‌بینیم، یا خودش نور تولید می‌کند (مثل شمع یا صفحه‌نمایش گوشی) یا نوری از منبعی دیگر به آن می‌تابد و بازتاب آن به چشم ما می‌رسد. سازوکار بینایی، با عبور نور از اجزای نوری چشم آغاز می‌شود: قرنیه، مردمک و عدسی.

اجزای نوری چشم با همکاری یکدیگر، نور را به‌طور دقیق روی شبکیه متمرکز می‌کنند؛ همان‌جایی که سلول‌های گیرنده‌ی نور قرار دارند. در عین حال، شدت نور ورودی نیز کنترل می‌شود تا تصویر واضح بماند و آسیبی به چشم نرسد. عدسی، وظیفه دارد نور را (چه از اجسام دور و چه نزدیک) به‌درستی روی شبکیه تنظیم کند. این فرایند را در علم بینایی «تطابق چشم» می‌نامند.