افزایش سطح دریاها حتی با وجود مهار بحران اقلیمی اجتناب‌ناپذیر است

برای سال‌ها، هدف اقلیمی ۱٫۵ درجه‌ای مانند خط قرمزی در برابر بحران اقلیمی تلقی می‌شد؛ اما اکنون حتی در صورت رسیدن به این هدف بلندپروازانه، باز هم نمی‌توانیم جلوی افزایش سطح دریاها را بگیریم. برخلاف تصورات، دیگر رسیدن به هدف مهار گرمایش زمین نیز راه نجات قطعی از افزایش سطح دریاها نیست.

به‌گزارش نیوساینتیست، تازه‌ترین شواهد علمی نشان می‌دهند که اگر گرمایش جهانی در همین نقطه متوقف شود، دریاها در طول قرن‌های آینده، افزایش چندین متری سطح را شاهد خواهند بود. کریس استوکس از دانشگاه دورهام در بریتانیا، می‌گوید: «گاهی این تصور وجود دارد که اگر به ۱٫۵ درجه برسیم، دیگر مشکلی نخواهیم داشت. اگرچه این رقم باید هدف ما باشد، قطعاً باعث توقف یا کاهش ذوب یخ‌های قطبی نخواهد شد.»

اکنون، زمین در مسیر تجربه‌ی افزایش دمایی حدود ۲٫۹ درجه تا سال ۲۱۰۰ قرار دارد. جاناتان بامبر از دانشگاه بریستول، می‌گوید:‌ «این مسیر ممکن است به نابودی کامل یخسارهای گرینلند و جنوبگان غربی منجر شود. اگر به تعهدات بلندمدت فکر کنیم، ذوب این یخسارها به معنی افزایش بیش از ۱۲ متری سطح دریاها خواهد بود.»

مدل‌های رایانه‌ای قدیمی‌تر که بسیاری از فرآیندهای کلیدی را نادیده می‌گرفتند، واکنش کندی را برای یخسارها پیشبینی می‌کردند، اما داده‌های واقعی ماهواره‌ای، تصاویر متفاوتی ارائه دادند. بر اساس داده‌های تیم، یخسارهای گرینلند و جنوبگان غربی در واکنش به گرمایش زمین نه‌تنها در حال آب‌شدن هستند، بلکه روند آب‌شدن آن‌ها نیز به‌سرعت در حال شتاب است.

به‌گفته‌ی بامبر، کاهش جرم یخسارها در گرینلند به‌قدری چشمگیر بوده که مدل‌های رایانه‌ای قدیمی حتی به آن نزدیک هم نشده بودند. او می‌افزاید: «آنچه در واقعیت می‌بینیم، در برخی موارد واقعاً حیرت‌انگیز است.» استوکس نیز هشدار می‌دهد: «انتظار بهبود اوضاع با رسیدن به هدف ۱٫۵ درجه نه‌تنها خوش‌بینانه، بلکه گمراه‌کننده است.»

افزون‌بر‌این، مرور دوره‌های گرم گذشته در سه میلیون سال اخیر، نشان می‌دهد که سطح دریاها در آن دوره‌ها چندین متر بالاتر از امروز بود. یافته‌ها که از شواهد زمین‌شناسی به‌دست آمده، با آنچه اکنون در حال وقوع است، هم‌راستا هستند.

به‌باور پژوهشگران، اگر بخواهیم افزایش سطح دریاها را به سطحی مهارپذیر کاهش دهیم، دمای زمین باید به حدود ۱ درجه بالاتر از سطح پایه پیشاصنعتی برگردد. این هدف نیازمند تغییرات اساسی و فوری در سیاست‌ها و رفتار جهانی است.

بامبر می‌گوید شاید کشورهای ثروتمند بتوانند برای مدتی با ساخت سد و دیوار از سواحل خود محافظت کنند، اما با ادامه‌ی روند کنونی، این کار به‌مراتب دشوارتر و پرهزینه‌تر خواهد شد. از سوی دیگر، بسیاری از کشورها اساساً از منابع لازم برای چنین اقداماتی برخوردار نیستند. او هشدار می‌دهد: «همه‌ی کشورها چنین پولی در اختیار ندارند.»

استوکس در پایان به اهمیت اقدام فوری اشاره می‌کند: «هر دهم درجه در گرمایش زمین، برای آینده‌ی یخسارها حیاتی است. گاهی تمرکز بیش‌از‌حد بر نقاط بحرانی و آستانه‌ها، باعث می‌شود فراموش کنیم که همین تغییرات جزئی، نتایجی واقعی و بی‌بازگشت به همراه دارند.»

مطالعه در نشریه Communications Earth & Environment منتشر شده است.