ارتباط رژیم غذایی و سرطان ریه: نقش حیاتی قند در رشد تومور

نتایج این تحقیق نشان می‌دهد سلول‌های سرطانی ریه از «گلیکوژن» که شکل ذخیره‌شده گلوکز در سلول‌هاست، به عنوان منبعی آماده برای تأمین انرژی استفاده می‌کنند. بررسی‌ها حاکی از آن است که افزایش سطح گلیکوژن درون این سلول‌ها با بزرگ‌شدن تومور و شدت‌یافتن بیماری در ارتباط مستقیم قرار دارد.

این تحقیق که توسط تیمی از دانشمندان آمریکایی انجام شده، تأثیر رژیم غذایی غربی (سرشار از چربی و فروکتوز (قندی که اغلب در محصولات حاوی شربت ذرت با فروکتوز بالا یافت می‌شود)  را بر موش‌های آزمایشگاهی بررسی کرد. در موش‌هایی که این رژیم را دریافت کردند، تومورهای ریه با سرعت بیشتری رشد کرد. در مقابل، با کاهش سطح گلیکوژن، روند رشد تومور نیز کند شد.

محققان نتیجه گرفتند که رژیم غذایی غربی با افزایش ذخایر گلیکوژن در بدن، در واقع «سوخت آماده» لازم برای تغذیه و پیشرفت تومورهای سرطان ریه را فراهم می‌کند.
 

گلیکوژن؛ شاخصی برای پیش‌بینی پیشرفت بیماری

دکتر رامون سان، دانشیار و مدیر مرکز تحقیقات پیشرفته بیومولکولی فضایی در دانشگاه فلوریدا، توضیح داد: «سطح گلیکوژن می‌تواند نشانگر مهمی برای ارزیابی پیشرفت تومور و حتی خطر مرگ‌ومیر در بیماران مبتلا به سرطان ریه باشد.»
وی همچنین خاطرنشان کرد که تأثیر رژیم غذایی بر سرطان ریه در مقایسه با سرطان‌هایی مانند کبد یا لوزالمعده، کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
 

اتصال دو پژوهش: از یک بیماری نادر تا سرطان

این مطالعه که در نشریه معتبر Nature Metabolism منتشر شده، بر مبنای پژوهش‌های پیشین درباره «بیماری لاوورا» (یک اختلال عصبی نادر) انجام شده است. دکتر سان تأکید کرد که رویکرد پیشگیری از سرطان باید مشابه کمپین‌های ضد دخانیات باشد؛ با افزایش آگاهی عمومی و تدوین سیاست‌هایی که رژیم غذایی سالم را به عنوان بخش اساسی پیشگیری از سرطان ترویج می‌دهند.
 

افق‌های جدید درمانی با هدف‌گیری گلیکوژن

پروفسور متیو جنتری اشاره می‌کند که هدف قرار دادن مسیرهای متابولیک مرتبط با گلیکوژن می‌تواند راهکارهای درمانی جدیدی را در برابر سرطان ریه ایجاد کند. وی افزود: «داروهای متعددی وجود دارند که بر سطح گلیکوژن تأثیر می‌گذارند و برخی از آن‌ها ابتدا برای پژوهش درباره بیماری لاوورا توسعه یافته‌اند.»

پژوهشگران توصیه کردند که پیروی از یک رژیم غذایی متعادل، حفظ فعالیت بدنی و کاهش مصرف الکل، نه تنها برای سلامت عمومی ضروری است، بلکه می‌تواند به عنوان ابزاری مؤثر در کاهش خطر ابتلا به سرطان ریه در آینده عمل کند.