احداث دیتاسنتر در فضا؛ پروژه بعدی بزرگان تکنولوژی

مدیران عامل شرکت‌های بزرگ فناوری دست‌بردار نیستند و مدام از یک ایده‌ی مشترک حرف می‌زنند: «دیتاسنترهای فضایی.»

سوندار پیچای، مدیرعامل گوگل، در پادکست اخیر خود با اعتراف به اینکه چنین ایده‌ای امروز «دیوانه‌وار» و شبیه به تیری در تاریکی به نظر می‌رسد، تأکید کرد که وقتی به حجم عظیم «توان محاسباتی» مورد نیاز در آینده نگاه می‌کنیم، انتقال دیتاسنترها به فضا تنها راه منطقی و مسئله‌ی زمان است.

اظهارات پیچای در راستای پروژه‌ی تحقیقاتی بلندمدت گوگل به نام Suncatcher است که هدف نهایی آن مقیاس‌پذیری یادگیری ماشین در فضا عنوان شده است.

پیچای امیدوار است که گوگل تا سال ۲۰۲۷ بتواند یک TPU (تراشه‌ی اختصاصی هوش مصنوعی خود) را در فضا مستقر کند. او حتی به‌شوخی گفت که شاید تراشه‌ی آن‌ها در فضا با «تسلا رودستر» ایلان ماسک (که سال ۲۰۱۸ به فضا پرتاب شد و هنوز در مدار است) ملاقات کند.

اما جاه‌طلبی‌های ایلان ماسک و دیگر غول‌های فناوری در عصر هوش مصنوعی، بسیار فراتر از پرتاب یک خودرو به فضا است. ماسک اخیراً در پستی در شبکه‌ی اجتماعی ایکس مدعی شد که موشک «استارشیپ» باید بتواند سالانه حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ گیگاوات ماهواره‌ی هوش مصنوعی خورشیدی را در مدار قرار دهد. برای درک بزرگی این عدد باید بدانید که طبق گزارش گلدمن ساکس، ظرفیت کل دیتاسنترهای فعلی روی زمین تنها به ۵۹ گیگاوات می‌رسد.

رویکرد یادشده پاسخی به بحران انرژی در آینده است؛ تقاضای جهانی برق تا سال ۲۰۵۰ دو برابر خواهد شد و دیتاسنترهای هوش مصنوعی فشار سنگینی بر شبکه‌ی برق (به‌ویژه در آمریکا) وارد می‌کنند. به همین دلیل، چهره‌هایی مانند جف بیزوس پیش‌بینی می‌کنند که دیتاسنترها طی ۱۰ تا ۲۰ سال آینده به فضا منتقل شوند.

سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI نیز در مصاحبه‌ای با اشاره به ایده‌ی علمی-تخیلی «کره‌ی دایسون» گفت که شاید اصلاً ساخت این مراکز روی زمین منطقی نباشد.

مارک بنیاف، مدیرعامل سیلزفورس نیز با حمایت از این ایده، فضا را «ارزان‌ترین مکان برای دیتاسنترها» خواند؛ جایی که انرژی خورشیدی مداوم در دسترس است و نیازی به سیستم‌های خنک‌کننده یا باتری نیست.