به گزارش خبرگزاری بیکینگ، این زیرساخت استراتژیک که در اعماق آب‌های سواحل شانگهای و در منطقه ویژه «لین-هانگ» (Lin-hang) مستقر شده، در اواخر ماه می (اوایل خرداد ۱۴۰۵) به طور رسمی وارد مدار شد؛ پروژه‌ای که ابعاد فنی آن بسیار فراتر از یک سازه معمولی در بستر دریاست.
حل چالش بزرگ خنک‌سازی
مراکز داده برای فعالیت خود به خودی خود نیازی به آب شیرین ندارند، اما از آنجا که آب شیرین حاوی املاح، مواد معدنی و ناخالصی‌های بیولوژیکی کمتری است و ریسک خوردگی لوله‌ها را کاهش می‌دهد، همواره ساده‌ترین و ارزان‌ترین گزینه برای خنک‌سازی سرورها روی خشکی بوده است. با این حال، در بحران جهانی آب، این رویکرد به شدت مورد انتقاد قرار دارد.
دیتاسنتر زیردریایی جدید چین (UDC) با تغییر این بازی، از اقیانوس اطراف خود به عنوان یک «سینک حرارتی» (Heat Sink) طبیعی استفاده می‌کند و گرما را از طریق سیستم‌های خنک‌کننده کاملاً عایق‌بندی‌شده منتقل می‌سازد.این مرکز که توسط یکی از شرکت‌های تابعه «مؤسسه ساخت‌وساز ارتباطات چین» بنا شده، از یک سیستم تبادل حرارتی لوله‌مسی چرخشی بهره می‌برد که بر اساس گزارش‌های رسمی، مصرف برق را تا ۲۲.۸ درصد کاهش می‌دهد. مزارع بادی فراساحلی نیز حدود ۹۵ درصد از برق مورد نیاز برای راه‌اندازی ۱۹۲ رکِ سرور این مرکز را که در چهار طبقه چیده شده‌اند، تأمین می‌کنند و بار سنگینی را از روی شبکه برق شهری برمی‌دارند.
پروفسور لی ژن، استاد دانشگاه چینگ‌هوا، در این باره به چاینا دیلی گفت: «در یک دیتاسنتر زیردریایی با این مقیاس، برق مصرفی برای بخش خنک‌سازی تنها حدود یک‌دهم کل انرژی مصرفی دستگاه را شامل می‌شود. اگر مراکزی با این ابعاد به زیر آب منتقل شوند، میزان مصرف انرژی خنک‌کننده می‌تواند تا ۳۰ میلیارد کیلووات کاهش یابد که این امر سالانه حدود ۵۰ میلیارد کیلووات ساعت در مصرف برق صرفه‌جویی خواهد کرد.»
ادامه این مطلب را در «ساخت اولین دیتاسنتر زیردریایی جهان با انرژی بادی / انقلاب چینی در عصر هوش مصنوعی»، بخوانید.
۳۲۳
