به گزارش بیکینگ، به نقل از زومیت، نزدیک به ۶ ماه پس از نخستین تلاش برای خودکارسازی وظایف خبرنگاری، یکی از نویسندگان نشریه‌ی پلت‌فورمر پروژه‌ی تازه‌ای را آغاز کرد و به سراغ شبیه‌سازی شغل رئیس خود رفت. او با استفاده از هوش مصنوعی کلاد، نسخه‌ای دیجیتال از کیسی نیوتن، سردبیر این نشریه، ساخت و نام آن را «کلاداسی نیوتن» گذاشت.
خبرنگار برای ساخت نسخه‌ی دیجیتالی رئیس خود، آرشیو نزدیک به ۶ سال مطالب پلت‌فورمر را دانلود کرد، تمام ویرایش‌هایی که کیسی روی مقاله‌های او انجام داده بود از گوگل داکس استخراج کرد و نزدیک به یک سال گفت‌وگوهای خصوصی تیم در دیسکورد را نیز در اختیار مدل قرار داد. هدف، ساخت شبیه‌سازی از وظایف اصلی سردبیر شامل نوشتن مقاله‌ای تحلیلی، اشتراک‌گذاری دیدگاه‌ها و ویرایش نوشته‌های همکاران بود.
نخستین مقاله‌ی تولیدشده با این ربات درباره‌ی دور تازه‌ای از تعدیل نیرو در مایکروسافت بود. نویسنده پس از مقایسه‌ی خروجی هوش مصنوعی با مقاله‌های واقعی پلت‌فورمر، از مدل خواست کار خود را نقد کند. مدل توانست رویکرد کیسی در پوشش اخبار شرکت‌ها را این‌گونه خلاصه کند که او بر «چه کسی این تصمیم را گرفته و چه کسی هزینه‌اش را می‌پردازد» تمرکز می‌کند. پس از اعمال این بازخوردها، استدلال‌های مدل ملموس‌تر و جدی‌تر شد.
نتیجه‌ی نهایی اما بدون خطا نبود. نخستین نمایش ربات به کیسی واقعی، با توقف ناگهانی در میانه‌ی نوشتن همراه شد. با این حال، پس از رفع مشکل، «کلاداسی نیوتن» توانست مقاله‌ای درباره‌ی چارچوب داوطلبانه‌ی ایمنی هوش مصنوعی کاخ سفید بنویسد که به گفته‌ی نویسنده، کیفیت قابل قبولی داشت. او می‌گوید که مدل در هر دو مقاله تقریبا یک خطا داشت، هرچند این میزان از یک نویسنده انسانی چندان بدتر نیست.
در بخش ویراستاری، ربات به دلیل دسترسی به تاریخچه‌ی ویرایش‌های پلت‌فورمر، توانست نکات مهمی مانند هیجان‌بخشی بیشتر به مقدمه و شفاف‌سازی نقل‌قول‌ها را تشخیص دهد. نویسنده این شیوه را مفیدتر از چت معمولی دانست و توصیه کرد بازخوردها به صورت کامنت در ورد دریافت شوند. خبرنگار پلت‌فورمر می‌گوید ربات در درک «حس و حال» مطالب ضعیف عمل می‌کند. به گفته‌ی او، در حالی که کیسی واقعی نزدیک به ۹۵ درصد بازخوردهای مفید ارائه می‌دهد، ربات تنها در ۳۰ درصد موارد مفید بود.
خبرنگار در پایان این آزمایش را رو به اتمام توصیف کرد و نوشت که همچنان از مدل‌های زبانی برای برخی وظایف ویراستاری استفاده خواهد کرد. او می‌گوید همکاری با یک انسان واقعی برای تشخیص نقاط قوت و ضعف نوشته‌ها، برایش معنادارتر است و به پیش‌بینی الکس ایماس، اقتصاددان، اشاره کرد که حتی با افزایش توانایی هوش مصنوعی در فرآیندهای خبرنگاری، آنچه باقی می‌ماند «بخش انسان‌محور، غنی از منشا و گاه صنعتگرانه‌ی اقتصاد است که در آن جنبه‌ی انسانی بخشی از ارزش کالا یا خدمت محسوب می‌شود.»
۵۸۵۸
