آیا برای مرگ در فضا آماده‌ایم؟

در سال ۲۰۱۲، ناسا بی‌سروصدا یک سردخانه را به مدار فرستاد. نه بیانیه‌ی مطبوعاتی در کار بود، نه تبلیغاتی پر سروصدا. فقط یک کیسه‌ی نرم و مهر و موم‌شده که همراه با غذاهای خشک‌شده و تجهیزات علمی در یک محموله به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) ارسال شد. این کیسه رسماً واحد نگهداری بقایای انسانی» (Human Remains Containment Unit) نام داشت. برای چشم غیرمسلح، این کیسه چیزی شبیه به بسته‌بندی حمل‌ونقل برای محموله‌های یخ‌زده بود؛ اما برای ناسا، این موضوع نشانه‌ی چیزی بسیار جدی‌تر بود: گامی بزرگ در آماده‌سازی برای مرگ در فراسوی زمین.

با توجه به این موضوع ذهنمان به سمت چنین پرسش‌های تاریکی می‌رود: اگر یک فضانورد آن بیرون بمیرد چه می‌شود؟ آیا پیکرش را به زمین بازمی‌گردانند یا در همان‌جا رهایش می‌کنند؟ اگر در سیاره‌ای دیگر جان دهد، آیا همان‌جا آرامگاه ابدی‌اش خواهد شد؟ اگر در فضاپیما یا ایستگاه فضایی بمیرد، آیا بدنش را در مدار رها می‌کنند یا آن را به‌سوی خلأ میان‌ستاره‌ای روانه می‌سازند؟

به نظر می‌رسد ناسا در حال پاسخ‌دادن به بسیاری از این پرسش‌هاست اما نه زودتر از موعد. زیرا حالا سؤال دیگر این نیست که آیا کسی در فضا خواهد مرد، بلکه پرسش این است که چه زمانی این اتفاق خواهد افتاد.

تا به امروز، هیچ فضانوردی براثر علت‌های طبیعی در فضا نمرده است. در سال ۱۹۷۱، سه فضانورد مأموریت سایوز ۱۱ شوروی، زمانی که فضاپیمایشان درست پیش از ورود خودکار به جو زمین دچار افت فشار شد در اثر خفگی جان باختند؛ اما مرگ آن‌ها تنها پس از فرود فضاپیما روی زمین کشف شد. به‌طور مشابه، تمام مرگ‌های فضایی ایالات متحده تاکنون درون جو زمین و در شرایط وجود گرانش، اکسیژن و در محدوده‌ی قضایی مشخص یک کشور رخ داده‌اند و این نکته مهمی است؛ زیرا همه‌ی مرگ‌های فضایی تاکنون در قلمرویی آشنا اتفاق افتاده‌اند.