آنچه اوپنهایمر نولان درباره اوپنهایمر واقعی نمی‌گوید

فیلم اوپنهایمر، به جز اشاره به بهاگاواد گیتا از ویاسا، اشاره‌ی چندانی به علاقه‌ی زیاد رابرت اوپنهایمر به ادبیات کلاسیک نکرده است. اوپنهایمر در زمان دانشجویی با مشکلات روحی زیادی روبه‌رو بود، اما ادبیات به یکی از معدود نجات‌دهندگان وی تبدیل شد.

بر اساس کتاب «پرومته آمریکایی»، اوپنهایمر با خواندن کتاب در جستجوی زمان از دست رفته اثر مارسل پروست توانست درد احساسی خود را تسکین دهد. این دانشمند جوان، شعرهای فرانسوی را برای غلبه بر آنچه «تجارت جدی زندگی» می‌دانست، مطالعه می‌کرد. رابرت اوپنهایمر مانند بسیاری از شخصیت‌های بزرگ تنها یک علاقه را دنبال نمی‌کرد، چرا که زمینه‌ی یک واحد برای اشتهای سیری‌ناپذیر او نسبت به دانش و درک انسان‌ها و دنیایی که در آن زندگی می‌کنند، کافی نبود.

در واقع اوپنهایمر حتی برای نوشتن نثر به سبک آنتوان چخوف و سرودن شعر هم تلاش کرد. هرچند تلاش‌های ادبی او نتیجه‌ی بزرگی دربرنداشت، شعر «عبور» از او در یکی از شماره‌های فصلنامه‌ی ادبی Hound & Horn در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. این نشریه از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۴ توسط جمعی از دانشجویان هاروارد اداره می‌شد.