از تصادف آزمایشگاهی تا تسخیر آسمان؛ چین چگونه به بارورسازی ابرها روی آورد؟

در حالی که جهان با بحران بی‌سابقه‌ی کم‌آبی دست‌وپنجه نرم می‌کند، چین مدعی است کلید حل این معما را در آسمان یافته است. پکن با تکیه بر پروژه‌هایی نظیر «تیان‌هه» نه‌تنها به دنبال تولید باران، بلکه در پی بازنویسی قوانین اقلیم است. اما مرز میان معجزه‌ی علمی و فاجعه‌ی زیست‌محیطی کجاست؟ بی‌بی‌سی در گزارشی تحلیلی، ابعاد گسترده و جنجال‌برانگیز برنامه‌ی بلندپروازانه‌ی «بارورسازی ابرها» در این کشور و اثربخشی واقعی آن را واکاوی کرده است.

خلاصه مقاله:

• در حال حاضر چین با سرمایه‌گذاری‌های کلان در زیرساخت‌های هواشناسی، وسیع‌ترین برنامه‌ی بارورسازی ابرها در جهان را برای مقابله با خشکسالی و تأمین امنیت غذایی اجرا می‌کند.
• مبنای علمی دستاورد چین به کشف تصادفی محققان آمریکایی در دهه ۱۹۴۰ بازمی‌گردد که امروزه در پروژه‌هایی عظیم برای انتقال بخار آب به مناطق خشک استفاده می‌شود. اما دانشمندان می‌گویند اثبات کارایی دقیق مداخلات بسیار دشوار است.
• پروژه‌ی پژوهشی «اسنویی» در آیداهو، نشان داد که میزان بارش اضافی لزوماً به اندازه‌ی ادعاهای تبلیغاتی و دولتی زیاد نیست. هزینه‌ی عملیات‌های هوایی و بازدهی ناچیز در ماه‌های گرم، توجیه اقتصادی این فناوری را در بسیاری از مناطق جهان با تردید مواجه کرده است.
• مداخلات اقلیمی چین نگرانی‌های بین‌المللی شدیدی را درباره‌ی «سرقت باران» از کشورهای همسایه و تشدید تنش‌های ژئوپلیتیک برانگیخته است. فقدان قوانین حقوقی بین‌المللی برای مدیریت پیامدهای فرامرزی، احتمال تبدیل این فناوری به جنگ اقلیمی را در آینده دوچندان می‌کند.
• اکنون کشورهای پیشرو به دنبال روش‌های نوینی مانند تزریق بارهای یونی و نانوفناوری برای افزایش دقت بارش هستند، در حالی که دانشمندان همچنان بر ضرورت پایش‌های مستقل تأکید دارند.